Μάνα, φταίω εγώ που δεν ονειρεύομαι σαν και σένα έναν καλύτερο κόσμο;

ΜΗΤΕΡΑ: Για να σου πω την αλήθεια μού είναι λίγο τρομαχτικό που εσείς οι σημερινοί νέοι δεν θέλετε να αλλάξετε τον κόσμο. Εμάς στην ηλικία σου ήταν το μεγαλύτερό μας όνειρο.

ΓΙΟΣ: Μου λες να αλλάξω τον κόσμο, όπως προσπαθήσατε να κάνετε και εσείς. Μα εγώ το μόνο που θέλω είναι να γίνω μέρος αυτού του κόσμου. Το μόνο δικό μου όνειρο είναι να μην περισσεύω.

ΜΗΤΕΡΑ: Δεν ξέρω ποια εξήγηση για την στάση σου μπορεί να θεωρηθεί χειρότερη: Δεν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο γιατί θεωρείς ότι ο κόσμος «πάει και τελείωσε» δεν αλλάζει ή γιατί είσαι ευχαριστημένος με τον κόσμο έτσι όπως έχει;

ΓΙΟΣ: Συγνώμη, εσύ εξακολουθείς να πιστεύεις  ότι μπορεί να αλλάξει ακόμα και μετά τη δική σας παταγώδη αποτυχία;

ΜΗΤΕΡΑ: Ποτέ δεν πρόκειται να σταματήσω να το πιστεύω αυτό.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

Γνωστός αστρολόγος προβλέπει ότι οι εκπαιδευτικοί είναι οι ευνοημένοι του 2025

Στο κείμενο αυτό αναφέρονται οι προβλέψεις, μήνα-μήνα, για τους εκπαιδευτικούς και την Παιδεία για το έτος 2025 από έναν παγκοσμίου φήμης αστρολόγο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

 

Εκπαιδευτικός: Ένας ηθοποιός που τον θέλουν για παλιάτσο

Το τρίτο κουδούνι κτύπησε. Η παράσταση αρχίζει. Βγαίνεις. Το κοινό είναι απαιτητικό. Δεν θέλει να είναι εκεί. Εξάλλου αφού δεν πλήρωσε για να μπει δεν έχει κίνητρο να δώσει προσοχή. Σε είδε και χτες και προχτές, μπορεί να έχει αρχίσει να σε βαριέται. Άσε που με τόσα άλλα θεάματα που παρακολουθεί καθημερινά είναι πολύ δύσκολο να του τραβήξεις το βλέμμα. Εντάξει δεν θα σε γιουχάρει αν δεν τα πας καλά αλλά θα το δεις στα μάτια του και αυτό είναι χειρότερο.

Δεν έχεις λόγια για να μάθεις, συγκεκριμένο χαρακτήρα για να υποδυθείς. Θα πρέπει να παίξεις τον εαυτό σου στην καλύτερή του εκδοχή και αυτό είναι πιο δύσκολο από το να παίξεις κάποιον άλλο. Ό,τι και να παρουσιάσεις στους θεατές αυτό που θα εισπράξουν τελικά είναι εσένα τον ίδιο. Κατά μία έννοια εσύ ο ίδιος πρέπει να γίνεις το θέαμα και το μάθημα. Χειροκρότημα στο τέλος μην περιμένεις, η ροή του χρόνου που πέρασε χωρίς να το καταλάβεις είναι μία ένδειξη ότι τα έδωσες όλα.

Αλλά εδώ υπάρχει μία μεγαλύτερη απαίτηση από ότι για τον ηθοποιό του θεάτρου: στο τέλος της παράστασης οι θεατές πρέπει να είναι ικανοί να ανέβουν στη σκηνή και να παίξουν οι ίδιοι το έργο. Πρέπει να έχουν γίνει καλύτεροι σε σχέση με πριν. Πρέπει να τους έχεις κάνει να πιστεύουν πως μπορούν. Και όλα αυτά με μία παράσταση.

Αλλά μη στέκεσαι ούτε στιγμή, έχεις άλλες 3-4 παραστάσεις για σήμερα στις διπλανές αίθουσες. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ  ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

 

Απωθημένα και φοβίαι γονέων παγιδεύουσι τέκνα

Προκειμένου να μην κινδυνέψουν τους στερήσαμε τη γειτονιά. Αντί για ελεύθερο παιχνίδι τα φουλάραμε με εποικοδομητικές δραστηριότητες. Αντί να τα αφήσουμε να χαρούν τη φυσική παιδική τους αγριότητα τα μαντρώσαμε σε παιδότοπους και σε camps. Τα παιδιά μας.

Αντί να τους δείξουμε τη ζωή τα κρύψαμε από αυτήν λες και μόνο πληγώνει. Προκειμένου να μην πάθουν κανένα κακό τα κάναμε αδίστακτα και σκληρά. Ποτέ δεν τα αφήσαμε να δουν μία αδύναμη στιγμή μας, ότι και εμείς δεν είμαστε άτρωτοι και ότι κάποτε λυγίζουμε. Ναι αλλά οι σούπερ ήρωες δεν έχουν οικογένειες. Με παιδιά.

Συνυπάρχουμε στους ίδιους χώρους περισσότερο αλλά επικοινωνούμε λιγότερο. Και για να τα μεγαλώσει τους πήραμε ψηφιακή παραμάνα (κινητό ή λάπτοπ). Αντί να μοιραστούμε μαζί τους χρόνο και συναισθήματα τούς μοιράσαμε πράγματα. Στα παιδιά μας.

Εκλάβαμε και την παραμικρή παρατήρηση του εκπαιδευτικού προς εκείνα ως προσωπική απόρριψη και αποτυχία και θέλαμε να του φωνάξουμε: «ποιος είσαι εσύ που θα αμφισβητήσεις τη δουλειά που κάνω με το παιδί μου»; Κατηγορήσαμε τον εκπαιδευτικό τους ενώ εκείνα άκουγαν και μετά αναρωτηθήκαμε γιατί δεν τον σέβονται. Αντί να τα μάθουμε να κάνουν αυτοκριτική τους είπαμε ότι εκείνα έχουν πάντα δίκιο, οπότε τώρα εξεγείρονται με την παραμικρή κριτική που δέχονται. Τα παιδιά μας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

Βία ανηλίκων: Γιατί τα παιδιά μας δεν νιώθουν τον πόνο του άλλου;

Αν δεχτούμε ως θεμελιώδη σκοπό της διαπαιδαγώγησης που προσφέρουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς στα παιδιά την τιθάσευση των ενστίκτων και των ορμών τους, τότε αυτή την περίοδο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται. Τα παιδιά θυμίζουν αγρίμια στα οποία κυριαρχούν οι παρορμήσεις τους. Η παραβατικότητα, η νεανική επιθετικότητα, οι εναντιωματικές συμπεριφορές και η έλλειψη σεβασμού παρουσιάζουν ανησυχητικά αυξητικές τάσεις. Και δεν είναι μόνο το bullying, η αγελαία συμπεριφορά, οι συμμορίες και η νεανική βία. Είναι ο αδιόρατος φόβος για εκείνο που πιθανόν έρχεται.

Η ενσυναίσθηση προϋποθέτει τη συναίσθηση

Ο Εμίλ Ντιρκέμ, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της κοινωνιολογίας, αναφέρει ότι η επιθετικότητα είναι ανάλογη με τη στέρηση. Τι στερούνται όμως τα σημερινά παιδιά τα οποία μοιάζουν να τα έχουν όλα; Αναμφίβολα αυτό που στερούνται είναι τα συναισθήματα. Και αν τα παιδιά έχουν έλλειμα δικών τους συναισθημάτων πώς περιμένουμε να έχουν ενσυναίσθηση, δηλαδή να αισθάνονται τα συναισθήματα των άλλων σαν να είναι δικά τους; 

Τα παιδιά που ασκούν βία, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν νιώθουν τον πόνο του άλλου, είναι ανίκανα να μπουν στη θέση του άλλου. Καθαρό έλλειμα ενσυναίσθησης δηλαδή. Είναι δε περίεργο πως ενώ σήμερα όλοι μιλάνε για ενσυναίσθηση εκείνη συνεχώς λιγοστεύει. Οι ειδικοί μιλάνε για τη σημασία της ενσυναίσθησης, το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί με τους γονείς. Το θέμα είναι πως στη θεωρία όλα είναι απλά αλλά στην πράξη τα πράγματα περιπλέκονται. Για την ακρίβεια σαμποτάρονται.

Για να έχει ένα παιδί ενσυναίσθηση για κάποιο άλλο πρόσωπο που είναι φοβισμένο ή στεναχωρημένο προϋποθέτει την συναίσθηση τού τι αισθάνεται κάποιος που είναι φοβισμένος ή στεναχωρημένος. Αν δεν γνωρίζεις την σφοδρότητα αυτών των συναισθημάτων εσύ ο ίδιος πως θα τα συναισθανθείς σε κάποιον τρίτο; Πως θα μπεις στη θέση του να καταλάβεις τον πόνο που πιθανόν να νιώθει αν αυτά τα συναισθήματα σού είναι άγνωστα; Αν δεν έχεις αυτο-αντίληψη πώς γίνεται να αποκτήσεις ετερο-αντίληψη;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

O γονεϊκός ρόλος δεν είναι μόνο «στοργή και προδέρμ»

Δεν υπάρχει πιο δύσκολος ρόλος από εκείνον του γονέα. Καλείται να καθοδηγήσει το παιδί του στην ανεξαρτησία του όταν ο ίδιος έχει ως φυσική τάση τη δημιουργία σχέσης πλήρους εξάρτησης. Η οικογένεια είναι με διαφορά ο πιο αντιφατικός κοινωνικός φορέας. Ειδικά σήμερα.   

Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι ενώ οι σημερινοί γονείς σε σχέση με τους παλαιότερους ασχολούνται πολύ περισσότερο με τις ζωές των παιδιών τους, είναι πιο ενημερωμένοι σε θέματα διαπαιδαγώγησης, έχουν μεγαλύτερες προσδοκίες, ανησυχούν περισσότερο και ξοδεύουν πολλά περισσότερα χρήματα για τα παιδιά τους, παρόλα αυτά στην πλειοψηφία τους δεν επιτυγχάνουν καλύτερα αποτελέσματα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι περισσότεροι γονείς σήμερα να αισθάνονται ανασφαλείς, ανεπαρκείς και ματαιωμένοι.   

Η ελληνική οικογένεια τα παλαιότερα χρόνια, ακόμα και με τις όποιες παθογένειές της, καθοδηγούσε τα παιδιά της στην μελλοντική ανεξαρτησία τους. Όμως σήμερα εξελίσσεται σε ακραία παιδοκεντρική, με παιδιά που νιώθουν μεν παντοδύναμα αλλά μπερδεμένα, ανικανοποίητα και πολύ πιο εξαρτημένα. Παράλληλα καλλιεργεί τον ατομικισμό των παιδιών αντί να καλλιεργεί την ευαισθησία τους, γεγονός που τα κάνει «εαυτούληδες». Και εδώ υπάρχει και ένα παράδοξο: ενώ η ελληνική οικογένεια εξελίσσεται όλο και πιο πολύ σε παιδοκεντρική, τα παιδιά όλο και απομακρύνονται από αυτό που κάποτε θα λέγαμε «παιδιά της οικογένειας».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

 

Εκπαιδευτικέ, είναι ντροπή να μιλάς για φτωχοποίηση ενώ κάνεις κοτζάμ λειτούργημα

‘Έχεις πιάσει πάτο. Αν δεν είχες τη βοήθεια των γονέων σου δεν θα τα έβγαζες πέρα. Και ρε διάολε είσαι 45. Αμέσως όμως νιώθεις τύψεις. Εκείνος που τον αποκαλούν «φάρο του έθνους» και να έχει σκοτεινιάσει έτσι; Όμως το «δάσκαλος φτωχός, αμόρφωτος λαός» δεν σε αφήνει σε ησυχία. Αντιστάθηκες όσο μπορούσες. Τελικά μπαίνεις στον πειρασμό να το ψάξεις. Έτσι αντιμετωπίζονται οι εκπαιδευτικοί ανά τον κόσμο ή είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ