Εκπαιδευτικός την ώρα του μαθήματος: Η μάχη ανάμεσα στις φωνές της καρδιάς και του συστήματος

Κάθε φορά που μπαίνω στην τάξη, κουβαλάω μαζί μου δύο φωνές. Η μία είναι η φωνή της καρδιάς μου. Η άλλη η φωνή του συστήματος μέσα στο οποίο καλούμαι να διδάξω. Και οι δύο είναι δυνατές. Και τσακώνονται συνέχεια μεταξύ τους. Μέσα στο κεφάλι μου. Ποτέ δεν μιλάει μόνο η μία. Πάντα μιλάνε και οι δύο. Ταυτόχρονα!! Νιώθω την ανάγκη να σας περιγράψω τι γίνεται μέσα στο κεφάλι μου μια συνηθισμένη ώρα μαθήματος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

Αδιάφοροι μαθητές: Πώς ο εκπαιδευτικός κάνει την πρώτη ρωγμή στο καβούκι τους

Σε κάθε τάξη υπάρχουν σχεδόν πάντα κάποιοι μαθητές που δεν μιλάνε. Δεν ρωτάνε. Δεν διεκδικούν το λόγο. Μοιάζουν απόντες. Είναι πράγματι αδιάφοροι; Ή μήπως απλώς δεν έχουν βρει ακόμα λόγο για να συμμετέχουν; Η ψυχολογία τους μοιάζει με αυτών που έμεναν τελευταίοι όταν μικροί χωρίζαμε ομάδες για να παίξουμε μπάλα. Νιώθουν ότι είναι ανεπιθύμητοι από τους συμμαθητές τους αλλά και από τους εκπαιδευτικούς τους. Ότι από αυτό που διαδραματίζεται στην τάξη δεν υπάρχει μερίδιο και για αυτούς. Αυτοί οι μαθητές χρειάζονται έναν νέο λόγο για να σηκώσουν το κεφάλι. Και αυτόν τον λόγο μπορεί να τους τον δώσει ένας εκπαιδευτικός που βλέπει πίσω από τη σιωπή έναν μαθητή που περιμένει να τον επιλέξουν πρώτο στο παιγνίδι της μάθησης και όχι τελευταίο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

 

Ένα σχολείο χωρίς πυξίδα: Οι παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος

Το ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης αποτελεί διαχρονικά αντικείμενο έντονου δημόσιου διαλόγου. Παρά τις αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις, τις αλλαγές νόμων και τις εξαγγελίες «εκσυγχρονισμού», η αίσθηση ότι κάτι θεμελιώδες δεν λειτουργεί σωστά παραμένει διάχυτη. Οι παθογένειες δεν είναι αποσπασματικές· συνδέονται μεταξύ τους και συγκροτούν ένα σύστημα που μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του: τι σημαίνει μάθηση, ποιος είναι ο ρόλος του σχολείου και ποιον πολίτη θέλει να διαμορφώσει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

 

Ρωτήσαμε το ΑΙ τι θα φέρει το 2026 στους εκπαιδευτικούς και μείναμε εμβρόντητοι

Στο κείμενο αυτό αναφέρονται οι προβλέψεις, μήνα-μήνα, για τους εκπαιδευτικούς και την Παιδεία για το έτος 2026 από το πιο γνωστό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ), το οποίο σύμφωνα με τη στατιστική έχει πιθανότητα σωστής πρόβλεψης κατά 92%.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

Αν τα μάτια του εκπαιδευτικού είναι καθρέπτης, η φωνή του ποτάμι, το μυαλό του καράβι, τότε η καρδιά του τι είναι;

Μία μέρα σε ένα σχολείο οι μαθητές ενός τμήματος ζήτησαν από τον εκπαιδευτικό τους, με πραγματική απορία,  να τους εξηγήσει πώς γίνεται να αγαπάει τόσο πολύ τη διδασκαλία; Και πού στην ευχή έβρισκε κάθε μέρα αυτή την παθιασμένη διάθεση; 

Ο εκπαιδευτικός το σκέφτηκε από εδώ, το σκέφτηκε από εκεί και τελικά αποφάσισε να τους απαντήσει κάπως αλληγορικά: «Θα σας μιλήσω για τα μέρη του σώματός μου — όχι όπως τα ξέρετε, αλλά όπως τα νιώθω». Τα παιδιά παραξενεύθηκαν λιγάκι αλλά αποφάσισαν να τον ακούσουν. Ο εκπαιδευτικός το βρήκε ως ευκαιρία να κάνει το καλύτερο μάθημα της ζωής του. Μόνο που σήμερα δεν ένιωθε τη γνωστή παθιασμένη του διάθεση, ένιωθε συγκίνηση. Δεν ήθελε όμως να καταλάβουν κάτι τα παιδιά, οπότε με σταθερή φωνή άρχισε να λέει τα παρακάτω:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

Τα θανάσιμα αμαρτήματα του εκπαιδευτικού

Δεν υπάρχει εκπαιδευτικός που να μην έχει κάνει λάθη κατά τη διάρκεια της διδακτικής του εμπειρίας. Τα πιο πολλά από αυτά τα λάθη είναι απολύτως αναμενόμενα όπως συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα που στηρίζονται στις ανθρώπινες σχέσεις. Για αυτό το λόγο και συγχωρούνται.  Όμως υπάρχουν κάποια λάθη, που κατά τη γνώμη μου, δεν επιτρέπονται. Για αυτό και τα ονομάζω θανάσιμα αμαρτήματα.  Η καταγραφή αυτών των αμαρτημάτων δεν αποσκοπεί στην επίκριση, αλλά στη συνειδητοποίηση και στη βελτίωση. Μόνο ο εκπαιδευτικός που γνωρίζει τις παγίδες του ρόλου του μπορεί να τις αποφεύγει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

Σκηνές αξιολόγησης εκπαιδευτικού από τον εαυτό του σε ένα αληθινό μάθημα

Σήμερα δε θα μπει αξιολογητής στο μάθημά μου. Λέω να αξιολογηθώ μόνος μου. Και εγώ είμαι πιο αυστηρός κριτής από τον αξιολογητή μου, να είστε σίγουροι για αυτό. Σας το λέω όμως από τώρα, μην περιμένετε σενάριο, εποπτικά μέσα, φύλλα εργασίας και αξιολόγηση του μαθήματος. Αυτά τα κάνω μία ώρα κάθε τέσσερα χρόνια. Για τα μάτια του αξιολογητή μου.

Σήμερα λοιπόν θα αξιολογήσω μία ώρα μαθήματος σαν και αυτό που κάνω κάθε μέρα. Τα μόνα μου όπλα είναι η αφηγηματική μου δεινότητα (έτσι θέλω να πιστεύω), το χιούμορ μου (έτσι θέλω να πιστεύω), οι θεατρικές μου αρετές ( έτσι θέλω να πιστεύω επίσης) και η επιστημοσύνη μου ( έτσι θέλω να πιστεύει ο αξιολογητής μου). Α και ένα τελευταίο όπλο: το πάθος μου για τη διδασκαλία που είναι το μόνο σίγουρο. Αν αυτό έλειπε για ποιο άλλο λόγο θα έκανα αυτή τη δουλειά; Για τις υψηλές αμοιβές, για τις εξαιρετικές συνθήκες, για την ασφάλεια, για την αξία στην κοινωνία και όλα αυτά που ισχύουν για τους εκπαιδευτικούς σε όλες τις άλλες χώρες εκτός από τη δική μου;

Πολλοί πιστεύουν ότι η διδασκαλία είναι μία απλή αναμετάδοση κεκτημένης γνώσης. Πόσο έξω πέφτουν. Είναι μάχη εναντίον του απρόβλεπτου. Μία παράσταση χωρίς σενάριο, σκηνοθεσία και κείμενα. Ποιοι είναι οι αντίπαλοι εδώ; Το πλήθος και η δυσκολία των αποφάσεων που καλούμαι να λάβω κατά τη διάρκειά της διδασκαλίας, τα αχαρτογράφητα νερά, οι διλημματικές καταστάσεις, οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι αντιφάσεις, τα απρόσμενα, οι ματαιώσεις και το ρολόι. Αυτό που δεν γνωρίζουν οι θιασώτες της αξιολόγησης είναι πως η ίδια η διδασκαλία είναι μία διαρκής και αγωνιώδης αξιολόγηση του εκπαιδευτικού από τον εαυτό του. Για κάθε φράση που λέει, για κάθε απάντηση που παίρνει και για κάθε τροπή που παίρνει το μάθημα. Φύγαμε λοιπόν!  Ας ξεκινήσει η αξιολόγηση από μένα για μένα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ