Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Οι Πανελλαδικές αρκεί που είναι αδιάβλητες και ας έχουν έλλειμμα αντικειμενικότητας, αξιοπιστίας, διακριτότητας και εγκυρότητας

Οι υποστηρικτές της άποψης ότι οι Πανελλαδικές εξετάσεις πρέπει να εξακολουθήσουν να είναι το απόλυτο κριτήριο εισαγωγής των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους κυρίως στο ότι είναι αδιάβλητες (υπό την έννοια ότι δεν υπάρχει περιθώριο παράνομης πράξης όπως διαρροής των θεμάτων, αντιγραφής από μαθητές κατά την εξέταση, εύνοιας κατά την βαθμολόγηση των γραπτών κ.λ.π). Έχουν όμως ποτέ αναρωτηθεί ότι ο υπερτονισμός αυτής της ιδιότητας (αδιάβλητες) είναι έμμεσος υπαινιγμός ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε τόσο διεφθαρμένοι που το μόνο που έχει σημασία όσον αφορά τις εισαγωγικές εξετάσεις είναι η ύπαρξη ενός αδιάβλητου συστήματος, γιατί αλλιώς είναι πολύ πιθανό να λάβουν χώρα παράνομες πράξεις για να ευνοηθούν κάποιοι μαθητές έναντι άλλων; Ακριβώς το ίδιο σκεπτικό εκφράζουν και στην αντίρρηση τους να μετράει και ο βαθμός των καθηγητών του σχολείου στα μόρια εισαγωγής, κάτι που παρεμπιπτόντως εφαρμόζεται στην συντριπτική πλειοψηφία όλων των υπόλοιπων χωρών. «Αν μετράει ο βαθμός των καθηγητών του σχολείου τότε θα αρχίσουν οι πιέσεις και τα λαδώματα» υποστηρίζουν. Αυτό όμως είναι ή δεν είναι κατάφωρη κατηγορία εναντίον του συνόλου των καθηγητών αλλά και των γονέων;

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν δημιουργείται ένα κλίμα του τύπου «μη τυχόν καταργήσουμε τις Πανελλαδικές εξετάσεις γιατί δεν υπάρχει κανένα άλλο σύστημα τόσο διαφανές». Το σκεπτικό όμως αυτό τελικά παίρνει την μορφή εκβιαστικού διλήμματος που έχει ως αποτέλεσμα να μην τίθεται κανένα θέμα αμφισβήτησης των Πανελλαδικών εξετάσεων ακόμα και αν δεν πληρείται κανένα από τα χαρακτηριστικά που οφείλει να έχει μια καλή αξιολόγηση: η αντικειμενικότητα, η εγκυρότητα, η διακριτότητα και η αξιοπιστία. Στο παρακάτω κείμενο παρουσιάζονται μερικές αληθινές ιστορίες μαθητών-υποψηφίων Πανελλαδικών εξετάσεων οι οποίες ενισχύουν την άποψη ότι οι Πανελλαδικές εξετάσεις δεν ικανοποιούν σχεδόν καμία προϋπόθεση μιας καλής αξιολόγησης. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ ή ΕΔΩ  ή ΕΔΩ 

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Τα παιδιά βλέπουν survivor γιατί νιώθουν survivors

Προσωπικά με έχει απασχολήσει πάρα πολύ το γεγονός ότι τα παιδιά και οι νέοι στη χώρα μας παρακολουθούν μετά μανίας το τηλεοπτικό παιχνίδι με το όνομα survivor. Μάλιστα αυτός ο προβληματισμός μου περιέχει και μια μεγάλη δόση ενοχών λόγω της ιδιότητάς μου ως εκπαιδευτικού. Με αυτή μου την ιδιότητα λοιπόν έκανα μια άτυπη έρευνα ρωτώντας αρκετούς μαθητές μου τι είναι αυτό που τους τραβάει στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό προϊόν. Οι απαντήσεις τους με άφησαν άναυδο.
Το τελικό συμπέρασμα, μετά την ανάλυση των απαντήσεών τους, είναι ότι τα παιδιά βλέπουν survivor γιατί ταυτίζονται με τους παίκτες που συμμετέχουν, δηλαδή νιώθουν ότι και τα ίδια είναι κατά κάποιο τρόπο survivors της πραγματικής όμως ζωής. Αισθάνονται ότι οι ζωές τους είναι και αυτές μια σειρά από δύσκολες δοκιμασίες. Αυτό όμως που κυριολεκτικά με συγκλόνισε ήταν οι απαντήσεις τους στην ερώτησή μου: «Μα εσείς παιδιά ζείτε τώρα την πιο ανέμελη περίοδο της ζωής σας, γιατί ταυτίζεστε με τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης του survivor;». Τα περισσότερα παιδιά με αρκετά επιθετικό τόνο μου απάντησαν: «Ποια ανεμελιά κύριε, η ζωή μας είναι ένα μόνιμο άγχος και δεν παίρνουμε ανάσα». Γροθιά στο στομάχι τα λόγια τους και με έκαναν να ντραπώ.
  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ 

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Σήμερα η εφηβεία αρχίζει στα δεκαοχτώ

Τις προάλλες βρέθηκα τυχαία σε μια μεγάλη παρέα φοιτητών, δηλαδή νέων από 18 ως 23 ετών περίπου. Φυσικά δεν άφησα την ευκαιρία να πάει χαμένη. Έπιασα αμέσως δουλειά: έφερα την κουβέντα, χωρίς να με πάρουν χαμπάρι, στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της εποχής μας. Βλέπετε ήθελα να πάρω λίγη από την επαναστατική φλόγα της νεολαίας μας, ίσως γιατί τώρα τελευταία νιώθω τη δική μου αρκετά πεσμένη.
Και ενώ πίστευα ότι θα ακούσω οργισμένες κραυγές, ότι θα αντικρίσω επαναστατημένες συνειδήσεις νέων που όλα θέλουν να τα αλλάξουν, ενώ περίμενα ότι θα αναγκαστώ να απολογηθώ για τις δικές μας προηγούμενες γενιές για το λόγο ότι έχουν ευθύνες για την σημερινή κατάσταση φευ…….. τίποτα από αυτά δεν έγινε.
Οι απόψεις των νέων που εκφράστηκαν με έπιασαν εξ απροόπτου. Ήταν γεμάτες ορθολογισμό και τολμώ να πω συντηρητισμό. Μάλιστα όταν προσπάθησα να τους τσιγκλήσω και να τους μιλήσω για συλλογικές διεκδικήσεις, για κινήματα και άλλα συναφή, ένας από αυτούς πήρε το λόγο και κάπως ειρωνικά μου είπε: «καλά δεν νομίζεις ότι κάποια στιγμή εσείς οι μεγαλύτεροι πρέπει να μεγαλώσετε λιγάκι; Πρέπει επιτέλους να δείτε την πραγματικότητα. Πότε θα το χωνέψετε ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει; Μας έχετε πρήξει με τις ιδεολογίες σας»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Απίστευτες και όμως αληθινές ιστορίες ενός εκπαιδευτικού

Υποθέτω ότι κατά την διάρκεια της επαγγελματικής πορείας οποιοιδήποτε εκπαιδευτικού συμβαίνουν μεταξύ άλλων και πολλά περίεργα γεγονότα. Ξέρετε, από αυτά που όταν ακούς να περιγράφονται από άλλους δυσκολεύεσαι να τα πιστέψεις. Μιλώντας με συναδέλφους μου διαπίστωσα ότι και εκείνοι έχουν αρκετές παράξενες ιστορίες «στο βιογραφικό τους». Ξέρετε από εκείνες που όταν τις ακούς λες από μέσα σου (ή και από έξω σου): «Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!!!». Και όμως γίνονται, όταν ως εκπαιδευτικός, ισορροπείς κάπου ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον ονειρικό κόσμο των παιδιών και τον πραγματικό κόσμο των μεγάλων. Σε αυτό το μεταίχμιο όλα είναι πιθανό να συμβούν.
Οι παρακάτω ιστορίες είναι ένα μικρό μόνο μέρος από τις δικές μου παράξενες ιστορίες και έχουν συμβεί κατά την διάρκεια μου μαθήματός μου σε διάφορα τμήματα. Είναι πέρα για πέρα αληθινές. Μόνο τα ονόματα και κάποιες λεπτομέρειες έχουν αλλαχτεί για ευνόητους λόγους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  ΕΔΩ ή ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ 

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Για να κρατήσουμε τα παιδιά μας πρέπει να τα αφήσουμε να φύγουν

Όσο τα παιδιά είναι μικρά είναι εύκολο για τους γονείς να τα μεγαλώνουν ελέγχοντας το περιβάλλον τους, παρέχοντάς τους ασφάλεια και επεμβαίνοντας κάθε φορά που κρίνουν ότι είναι απαραίτητο. Τι γίνεται όμως όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται και θα πρέπει να φύγουν από το σπίτι για διάφορους λόγους όπως για να σπουδάσουν, να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια, να πάνε στο στρατό κ.ά ; Αν παρατηρήσουμε την μέση ελληνική οικογένεια θα διαπιστώσουμε μια απίστευτα μεγάλη δυσκολία αυτονόμησης των παιδιών όταν ενηλικιωθούν. Και τη δυσκολία αυτή δεν την νιώθουν μόνο οι γονείς αλλά και τα ίδια τα παιδιά. Είναι πολύ σύνηθες το φαινόμενο των «ενήλικων παιδιών» διαφόρων ηλικιών (20,30,40,50…) που συμβιώνουν με τους γονείς τους. Όσο και αν η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών προσφέρει μια πρώτης τάξεως δικαιολογία για παράταση επ' αόριστον του αποχωρισμού, στην πραγματικότητα οι λόγοι είναι ψυχολογικοί.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ   ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Το περίσσευμα εκπαίδευσης δημιουργεί έλλειμμα Παιδείας;

Σύμφωνα με διεθνή έρευνα, που έγινε το 2009 για το περιοδικό «Νew Scientist», σχεδόν οι μισοί  Έλληνες αμφισβητούν την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου. Το εντυπωσιακό είναι ότι από όλες τις  χώρες όπου διεξήχθη η έρευνα, η Ελλάδα ξεπερνά σε επίπεδα αποδοχής της εξελικτικής θεωρίας μόνο τις ΗΠΑ. Και αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι η επιστημονική κοινότητα έχει αποδεχθεί την ορθότητα της θεωρίας αυτής και ότι η Ορθόδοξη αλλά και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με επίσημες ανακοινώσεις τους τη θεωρούν συμβατή με τη χριστιανική πίστη.
Επίσης ένα πολύ μεγάλο ποσοστό Ελλήνων- ευτυχώς για μας δεν έχει γίνει ακόμα έρευνα- πιστεύει σε παραφυσικά και παρα-επιστημονικά φαινόμενα όπως : στα φαντάσματα, στις θεωρίες συνωμοσίας, στα μάγια, στη γρουσουζιά, την γλωσσοφαγιά και το κακό μάτι, στα σημαδιακά όνειρα,  στην επίδραση των άστρων, στην πρόβλεψη των μελλούμενων(π.χ χαρτομαντεία, καφεμαντεία) και πάρα πολλά άλλα.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά ; Αναρωτιέμαι πως γίνεται να κυριαρχεί ο ανορθολογισμός σε μια χώρα σαν την Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα κατέχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά φοίτησης στις υψηλότερες  βαθμίδες  εκπαίδευσης; ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ ή  ΕΔΩ

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Με το «όχι σε όλα» δίνουμε την εντύπωση συντηρητικών εκπαιδευτικών

Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί χαρακτηρίζονται γενικά από υψηλά στάνταρ επιστημοσύνης, από εργατικότητα, από ήθος. Υπάρχει όμως ένα στοιχείο που κατά τη γνώμη μου θέλει βελτίωση : η συνειδητοποίηση των κοινωνικού και πολιτικού τους ρόλου. Επί παραδείγματι, ας πάρουμε ένα θέμα που αναδύθηκε κατά την εξαγγελία της περίφημης «θεματικής εβδομάδας» που θα εφαρμοστεί από φέτος στα Γυμνάσια της χώρας (χωρίς να σχολιάζω την ίδια την ουσία της εφαρμογής της θεματικής εβδομάδας αφού ξεφεύγει από τις προθέσεις αυτού του άρθρου). Η «θεματική εβδομάδα» λοιπόν ακούμπησε κάποια δύσκολα κοινωνικά θέματα όπως του Εθισμού-Εξαρτήσεων και Έμφυλων Ταυτοτήτων, ασχέτως αν αυτό έγινε με λανθασμένο τρόπο κατά την γνώμη μου. Διαφωνώ πάρα πολύ με την αντίδραση πολλών συναδέλφων εκπαιδευτικών που δηλώνουν ότι δεν αισθάνονται επαρκείς να ασχοληθούν με τέτοια δύσκολα θέματα. Διαφωνώ που δεν θεωρούμε τον εαυτό μας ικανό να μιλήσει στα παιδιά για κοινωνικά θέματα και που προβάλλουμε πάντα την δικαιολογία ότι είναι θέματα που αφορούν ειδικούς ή ότι πρέπει πρώτα να μας επιμορφώσουν ή ότι μπορεί να προκαλέσουμε κακό με μια κουβέντα που θα πούμε.
Τότε για ποιο λόγο γίναμε εκπαιδευτικοί αν είμαστε τόσο φοβισμένοι, αν δεν μπορούμε να είμαστε κοινωνικοί προβοκάτορες; Ποιος αλήθεια έχει πει ότι οι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί οι ουδέτεροι τεχνοκράτες που ξέρουν να διδάσκουν μόνο το αντικείμενο τους και που φοβούνται μην επηρεάσουν τους μαθητές; Μα αυτή είναι η αποστολή τους, να επηρεάζουν. Για ποιο λόγο γίναμε εκπαιδευτικοί αν όχι για να πολεμήσουμε τον δογματισμό, τις προκαταλήψεις, τον συντηρητισμό; Η αποστολή μας δεν είναι να υπνωτίζουμε, να κρύβουμε τα προβλήματα και να αναπαράγουμε το κατεστημένο αλλά να αφυπνίζουμε, να σοκάρουμε αν χρειάζεται και να ενεργοποιούμε αλλαγές. Οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να εξηγούν την πραγματικότητα στους μαθητές τους, παράλληλα προτείνοντάς τους λύσεις, ρισκάροντας ακόμα και την τυχόν αντίδραση εναντίον τους από το περιβάλλον των μαθητών τους και όχι να ταμπουρώνονται στην ζώνη ασφαλείας του γνωστικού τους αντικειμένου. Στο φινάλε πως μπορεί ένα παιδί να ωριμάσει κοινωνικά αν δεν έρθει σε επαφή με την πραγματικότητα όσο σκληρή και δύσκολη είναι πολλές φορές; ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή ΕΔΩ