Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Μύθοι και πραγματικότητα για τις πανελλαδικές εξετάσεις

Μύθος 1ος : Οι πανελλαδικές εξετάσεις κάνουν κακό στην ψυχική υγεία των υποψηφίων


Πραγματικότητα: Γενικά οι εξετάσεις αν διατηρούν το νόημα και την βαρύτητα που πρέπει να έχουν δεν μπορούν βλάψουν τους μαθητές. Επικίνδυνη για την ψυχική υγεία των μαθητών είναι η αναγωγή των εξετάσεων σε απόλυτο καθοριστικό γεγονός στη ζωή των μαθητών και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου όλα γυρίζουν στον αστερισμό των εξετάσεων. Γονείς και φροντιστές  βρίσκονται στα όρια εγκεφαλικού. Μια ολόκληρη χώρα  ασχολείται με τις πανελλαδικές εξετάσεις ως πρώτο θέμα στα κανάλια και τις μετατρέπει σε άκρως ψυχοφθόρα διαδικασία. Τα παιδιά δεν τρέμουν τις ίδιες τις εξετάσεις αλλά τη στάμπα του αποτυχημένου που θα τους κολλήσουμε σε περίπτωση που δεν τα πάνε καλά. Τα μάτια μιας ολόκληρης κοινωνίας που είναι καρφωμένα πάνω στις επιδόσεις τους τρέμουν. 
Ακολουθούν άλλοι 10 μύθοι για τις Πανελλαδικές εξετάσεις .
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Η τέχνη και ο αθλητισμός είναι τα αποπαίδια της Παιδείας στη χώρα μας

Είναι εντελώς παράλογο η χώρα με την μεγαλύτερη ιστορική κληρονομιά στην τέχνη και στον αθλητισμό, αντί να φροντίζει να τα μεταλαμπαδεύει στις επόμενες γενιές, να τα αντιμετωπίζει ως αποπαίδια της εκπαίδευσης. Όλες οι εκπαιδευτικά αναπτυγμένες χώρες θεωρούν την τέχνη και τον αθλητισμό βασική προτεραιότητα των εκπαιδευτικών τους συστημάτων. Η δική μας χώρα τα αντιμετωπίζει ως αναγκαία κακά παρά το γεγονός ότι «εδώ κάποτε άρχισαν όλα».
Αν ο αποκλεισμός των τεχνών και του αθλητισμού από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί μέρος κατευθυνόμενων ενεργειών εκείνων που έχουν την δύναμη ή την εξουσία να αποφασίζουν για όλους, η ανοχή αυτού του γεγονότος μας αφορά όλους και είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι.
Υπάρχει μια σαφής προσπάθεια υποβάθμισης της αξίας της διδασκαλίας των τεχνών και του αθλητισμού, σε σχέση με τα υπόλοιπα γενικά μαθήματα. Ακούγονται επιχειρήματα του τύπου: ότι δήθεν δεν πρόκειται για κάτι τόσο σημαντικό στη μόρφωση των παιδιών ώστε το σχολείο να ασχοληθεί, ότι αφορά μόνο την διασκέδαση των μαθητών, ότι αν θέλει κάποιο παιδί να ασχοληθεί σοβαρά με τις τέχνες ή τον αθλητισμό μπορεί άνετα να τα αναζητήσει ιδιωτικά και εξωσχολικά. Το κυριότερο και ταυτόχρονο το πιο προκλητικό επιχείρημα είναι το εξής: γιατί να ασχοληθεί κάποιο παιδί με τις τέχνες αν δεν πρόκειται να γίνει καλλιτέχνης ή με τον αθλητισμό αν δεν έχει σκοπό να γίνει αθλητής;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Γιατί ρε Κοέλιο το σύμπαν δεν συνωμοτεί και για μένα;

1)Η συγγραφέας Rhonda Byrne από την Αυστραλία το 2006 κυκλοφόρησε το βιβλίο της με τίτλο: το Μυστικό(The Secret), το οποίο μέχρι σήμερα έχει κάνει δεκάδες εκατομμύρια πωλήσεις και έχει γίνει ένα από τα μεγαλύτερα best-seller όλων των εποχών. Πρόκειται για ένα οδηγό με θέμα την αξιοποίηση της Θετικής Ενέργειας του σύμπαντος  που δίνει στο άτομο την ικανότητα να υλοποιήσει ό, τι ονειρευτεί, κυρίως όσον αφορά την επαγγελματική επιτυχία και τον πλουτισμό. Το άτομο δεν έχει παρά να εφαρμόσει μια τεχνική που λέγεται οπτικοποίηση (visualization) δηλαδή να οραματιστεί και να πιστέψει πως μια επιθυμία του θα γίνει πραγματικότητα και τότε, αργά ή γρήγορα, αυτή θα υλοποιηθεί. Για να τεκμηριώσει την επιτυχία του «Μυστικού» η συγγραφέας χρησιμοποιεί στοιχεία μέχρι και από την Κβαντική Φυσική. Η εξήγηση που δίνει είναι βάσει του «νόμου της Έλξης» και των τριών βημάτων: «ζήτησέ το -> πίστεψέ το -> λάβε το». Λέτε;
2)Το 1988 ο Βραζιλιάνος συγγραφέας Πάουλο Κοέλιο κυκλοφορεί το βιβλίο του: Ο Αλχημιστής (The Alchemist). Μέχρι σήμερα το βιβλίο έχει κάνει εκατομμύρια πωλήσεις και έχει μεταφραστεί σε όλες σχεδόν τις γλώσσες. Κατά κοινή ομολογία το μεγάλο μυστικό της επιτυχίας του βιβλίου είναι η πασίγνωστη πλέον φράση του: « Όταν θελήσεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν όλο θα συνωμοτήσει για να γίνει η επιθυμία σου πραγματικότητα». Η φράση αυτή έγινε παγκόσμιο moto και υποστηρίζει την ύπαρξη της Θετικής Ενέργειας του σύμπαντος. Γιατί όχι;
 3)Το κινέζικο «φενγκ σούι»  είναι η σωστή τοποθέτηση διαφόρων αντικειμένων σε ένα χώρο, έτσι ώστε να απελευθερώσει Θετική Ενέργεια. Η ενέργεια (τσι) σύμφωνα με το «φενγκ σούι» μπορεί να πάρει τις μορφές πέντε βασικών στοιχείων: νερό, φωτιά, ξύλο, μέταλλο και γη. Αυτά τα πέντε στοιχεία ανάλογα με την τοποθέτησή τους στο χώρο μπορούν να ελευθερώσουν ή να μπλοκάρουν την Θετική Ενέργεια. Επί παραδείγματι το τρεχούμενο νερό και το μωβ χρώμα στο χώρο θεωρούνται ικανά να φέρουν πλούτη. Τίποτα δεν είναι απίθανο, έτσι; Η γυναίκα μου ακόμα φωνάζει που έβαψα το μπάνιο μας μωβ και που δεν φέρνω υδραυλικό για μια βρύση που χάλασε και στάζει.

Μετά από ενδελεχή ανάλυση καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τελικά η Θετική Ενέργεια μπορεί πράγματι να σου εξασφαλίσει πλούτη και δόξα. Δείτε τι συνέβη με τους συγγραφείς  Rhonda Byrne, Πάουλο Κοέλιο καθώς και με κάποιους ακριβούς ειδικούς συμβούλους του «φενγκ σούι». Μεγαλούργησαν. Θα μου πείτε βέβαια ότι η μόνη αξιοποίηση της Θετικής Ενέργειας που έκαναν ήταν να την πουλήσουν σε όλους εμάς. Το ερώτημα όμως είναι για ποιο λόγο όλοι εμείς είχαμε εξαρχής την ανάγκη να αγοράσουμε;  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ   ΕΔΩ

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Γονείς- φίλοι με τα παιδιά τους. Τα παιδιά τα ρώτησαν;

Τι κρίμα, τα παιδιά δεν έρχονται με manual (εγχειρίδιο χρήσης). Επίσης κρίμα που δεν υπάρχει πρότυπο γονέα να το ακολουθήσουμε και να ξεμπερδεύουμε. Και αυτοί οι ειδικοί παιδαγωγοί και ψυχολόγοι δεν μας λένε κάτι σίγουρο.

Ένα από τα βασικά θέματα που απασχολεί τους σημερινούς γονείς είναι κατά πόσο μπορεί να είναι φίλοι με τα παιδιά τους. Παλιότερα δεν ετίθετο τέτοιο θέμα αφού οι γονείς ήταν πιο απόμακροι από τα παιδιά τους και είχαν ως κύριο μέλημα την πρακτική φροντίδα για την επιβίωση των παιδιών τους. Σήμερα αυτή η συναισθηματική απόσταση μεταξύ των γονέων και των παιδιών έχει μειωθεί και οι γονείς είναι διατεθειμένοι να είναι φίλοι με τα παιδιά τους. Το θέμα όμως είναι ότι κανείς δεν ρώτησε τα παιδιά αν νιώθουν και εκείνα την ίδια ανάγκη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Κοιμήθηκε άσχημο σχολείο και ξύπνησε ωραία εταιρία

Η σύγχρονη μορφή καπιταλισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, δεν είναι βιαστικός, προχωράει σταδιακά και μεθοδικά στις επιδιώξεις του. Ο λόγος είναι απλός: σε αντίθεση με τις παλαιότερες μορφές καπιταλισμού αυτός χρειάζεται τη συναίνεση των πλατιών μαζών, άρα πρέπει πρώτα να πείσει τις συνειδήσεις τους ότι όλα γίνονται για το καλό τους. Και αν δυνατόν να παρουσιάσει ως κοινωνικό αίτημα τα ιδιοτελή του σχέδια.
Κάτι παρόμοιο επιδιώκει ο νεοφιλελευθερισμός και με το δημόσιο σχολείο που αφού πρώτα αποδείξει ότι είναι «άσκημο» μετά μπορεί κάλλιστα να το κοιμίσει και με κατάλληλες πλαστικές επεμβάσεις να το μετατρέψει σε μια ωραιότατη εταιρία. Τα τελευταία χρόνια αφού διανύσαμε την περίοδο απόδειξης της ασκήμιας (αναποτελεσματικότητας) του δημόσιου σχολείου έχουμε πλέον εισέλθει στην περίοδο της βαθιάς τεχνητής ύπνωσης και των επεμβάσεων. Ως αναισθητικό μάλιστα χρησιμοποιούνται οι πιο σύγχρονες τεχνικές μάρκετινγκ.

Όμως ποιες είναι οι επεμβάσεις με τις οποίες το άσχημο σχολείο μετατρέπεται σταδιακά σε ωραία εταιρία; Ας τις δούμε αναλυτικά. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Θέλουν τον εκπαιδευτικό άνθρωπο-ορχήστρα και ολίγον δάσκαλο

Πιστεύω ότι αυτό που νιώθουν όλοι οι εκπαιδευτικοί αυτήν τη εποχή είναι αυτή η βίαια επιχείρηση αφαίρεσης της επιστημοσύνης τους και η μετατροπή τους σε ένα είδος εργαλείων διεκπεραίωσης αφενός και αφετέρου αλληλέγγυων παρόχων γενικής φροντίδας σε νέους.
Ας θεωρήσουμε ότι ένας εκπαιδευτικός, μιας και έχει σαν βασική αποστολή να δίνει 4-5 παραστάσεις καθημερινά μέσα στην τάξη, ομοιάζει με έναν θεατρικό ηθοποιό. Φανταστείτε τώρα έναν ηθοποιό να πρέπει να κάθεται στην είσοδο για να κόψει τα εισιτήρια, να εκτελεί χρέη ταξιθέτη, να ασχολείται με τη σκηνοθεσία, τα φώτα , τον ήχο, τα κουστούμια και τα σκηνικά, να απαντάει στα τηλέφωνα για πληροφορίες και στο τρίτο κουδούνι με την ψυχή στο στόμα να ανεβαίνει και να τα δίνει όλα στην παράσταση. Προσέξτε τώρα έρχεται και το γκραν φινάλε: στο τέλος της παράστασης οι κριτικοί του θεάτρου να βάζουν χαμηλή βαθμολογία στην παράσταση θεωρώντας ότι αυτό που φταίει κατά την άποψή τους είναι ότι ο ηθοποιός μετά το τέλος της παράστασης δεν κάθεται να σκουπίσει και να σφουγγαρίσει το θέατρο. Κάτι παρόμοιο βιώνουν οι εκπαιδευτικοί σήμερα. Νιώθουν ότι ο διδακτικός τους ρόλος συνεχώς υποτιμάται και ταυτόχρονα ότι «βαραίνουν» διαρκώς τα εξωδιδακτικά τους καθήκοντα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ