Ο «Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία», που έχει ξεκινήσει εδώ
και μερικούς μήνες, μένει να αποδείξει ότι αξίζει τον τίτλο του. Ότι είναι
«Εθνικός», ότι είναι «Διάλογος» και ότι είναι για την «Παιδεία». Καμία από τις
τρεις αυτές έννοιες δεν είναι δεδομένη.
Το υπουργείο μοιάζει να χρησιμοποιεί το διάλογο για να αποφύγει τον πόλεμο. Τον
πόλεμο που θα προκαλούσε η μονομερής εφαρμογή των όσων έχει ήδη προαποφασίσει
να αλλάξει ή να μην αλλάξει. Με τόσες μεταρρυθμίσεις να διαδέχονται η μία την
άλλη, η εκπαίδευση μοιάζει με αρχαιολογικό χώρο όπου κάθε κυβέρνηση έχει χτίσει
τα δικά της ερείπια πάνω στα ερείπια της προηγούμενης.
Αν θέλουμε να αλλάξουμε το σχολείο, ας ξεκινήσουμε από τους
ανθρώπους του. Όχι να τους αλλάξουμε αλλά να τους κρατήσουμε. Γιατί έτσι όπως
πάμε η Μεγάλη Παραίτηση είναι ante portas και καταφθάνει σαν τον Αννίβα. Έτσι
όπως βαδίζουμε, η μεγαλύτερη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της επόμενης δεκαετίας
δεν θα είναι η αξιολόγηση, η Τράπεζα Θεμάτων ή το πολλαπλό βιβλίο. Θα είναι το
να βρεθούν εκπαιδευτικοί πρόθυμοι να μπουν στην τάξη.
Παρόλα αυτά, εγώ λέω να συμμετάσχω στο διάλογο. Βέβαια, ως μάχιμος εκπαιδευτικός είμαι ακάλεστος, όπως σχεδόν όλοι όσοι εργάζονται πραγματικά μέσα στις τάξεις. Στην εκπαίδευση συμβαίνει το εξής παράδοξο: για το σχολείο μιλούν όλοι εκτός από αυτούς που βρίσκονται καθημερινά μέσα σε αυτό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου