Κάθε φορά που μπαίνω στην τάξη, κουβαλάω μαζί μου δύο φωνές. Η μία είναι η φωνή της καρδιάς μου. Η άλλη η φωνή του συστήματος μέσα στο οποίο καλούμαι να διδάξω. Και οι δύο είναι δυνατές. Και τσακώνονται συνέχεια μεταξύ τους. Μέσα στο κεφάλι μου. Ποτέ δεν μιλάει μόνο η μία. Πάντα μιλάνε και οι δύο. Ταυτόχρονα!! Νιώθω την ανάγκη να σας περιγράψω τι γίνεται μέσα στο κεφάλι μου μια συνηθισμένη ώρα μαθήματος.
Σε κάθε τάξη υπάρχουν σχεδόν πάντα κάποιοι μαθητές που δεν μιλάνε.
Δεν ρωτάνε. Δεν διεκδικούν το λόγο. Μοιάζουν απόντες. Είναι πράγματι αδιάφοροι;
Ή μήπως απλώς δεν έχουν βρει ακόμα λόγο για να συμμετέχουν; Η ψυχολογία τους
μοιάζει με αυτών που έμεναν τελευταίοι όταν μικροί χωρίζαμε ομάδες για να
παίξουμε μπάλα. Νιώθουν ότι είναι ανεπιθύμητοι από τους συμμαθητές τους αλλά
και από τους εκπαιδευτικούς τους. Ότι από αυτό που διαδραματίζεται στην τάξη
δεν υπάρχει μερίδιο και για αυτούς. Αυτοί οι μαθητές χρειάζονται έναν νέο λόγο
για να σηκώσουν το κεφάλι. Και αυτόν τον λόγο μπορεί να τους τον δώσει ένας
εκπαιδευτικός που βλέπει πίσω από τη σιωπή έναν μαθητή που περιμένει να τον
επιλέξουν πρώτο στο παιγνίδι της μάθησης και όχι τελευταίο.
Το ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης αποτελεί διαχρονικά αντικείμενο
έντονου δημόσιου διαλόγου. Παρά τις αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις, τις αλλαγές
νόμων και τις εξαγγελίες «εκσυγχρονισμού», η αίσθηση ότι κάτι θεμελιώδες δεν
λειτουργεί σωστά παραμένει διάχυτη. Οι παθογένειες δεν είναι αποσπασματικές·
συνδέονται μεταξύ τους και συγκροτούν ένα σύστημα που μοιάζει να έχει χάσει τον
προσανατολισμό του: τι σημαίνει μάθηση, ποιος είναι ο ρόλος του σχολείου και
ποιον πολίτη θέλει να διαμορφώσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ
Στο κείμενο αυτό αναφέρονται οι προβλέψεις, μήνα-μήνα, για τους εκπαιδευτικούς και την Παιδεία για το έτος 2026 από το πιο γνωστό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ), το οποίο σύμφωνα με τη στατιστική έχει πιθανότητα σωστής πρόβλεψης κατά 92%.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ
Μία μέρα σε ένα σχολείο οι μαθητές ενός τμήματος ζήτησαν από
τον εκπαιδευτικό τους, με πραγματική απορία,
να τους εξηγήσει πώς γίνεται να αγαπάει τόσο πολύ τη διδασκαλία; Και πού
στην ευχή έβρισκε κάθε μέρα αυτή την παθιασμένη διάθεση;
Ο εκπαιδευτικός το σκέφτηκε από εδώ, το σκέφτηκε από εκεί και τελικά αποφάσισε να τους απαντήσει κάπως αλληγορικά: «Θα σας μιλήσω για τα μέρη του σώματός μου — όχι όπως τα ξέρετε, αλλά όπως τα νιώθω». Τα παιδιά παραξενεύθηκαν λιγάκι αλλά αποφάσισαν να τον ακούσουν. Ο εκπαιδευτικός το βρήκε ως ευκαιρία να κάνει το καλύτερο μάθημα της ζωής του. Μόνο που σήμερα δεν ένιωθε τη γνωστή παθιασμένη του διάθεση, ένιωθε συγκίνηση. Δεν ήθελε όμως να καταλάβουν κάτι τα παιδιά, οπότε με σταθερή φωνή άρχισε να λέει τα παρακάτω:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ
