Οι εκπαιδευτικοί αλλάζουν τον κόσμο, όχι μονομιάς, αλλά παιδί με παιδί

Δεν θυμάμαι πότε σταμάτησα να μετράω τα χρόνια που περνάνε. Ίσως τη δεύτερη μέρα που μπήκα σε τάξη. Ένιωσα ότι είχα μηδενίσει την πρώτη μου μέρα και ότι ξεκινούσα από την αρχή. Από τότε μέρα δεν έχει περάσει από πάνω μου. Έπαψα λοιπόν να χρησιμοποιώ ως μονάδα μέτρησης της ηλικίας μου τα χρόνια αφού ζω στις στιγμές και οι στιγμές, ως γνωστόν, δεν έχουν διάρκεια.

 Έτσι και αλλιώς δε ζω μόνο στο τώρα. Είμαι και στο παρελθόν και στο μέλλον. Γιατί η δουλειά μου είναι κάνω την παράδοση. Στο παρελθόν λοιπόν γυρίζω για να εκτελέσω την παραλαβή της Γνώσης από αποστολείς σαν τον Νεύτωνα, το Θαλή, τον Όμηρο ώστε μετά να κάνω την παράδοσή της στους μαθητές στο τώρα. Και αν η παραλαβή της Γνώσης γίνει αποδεκτή από τους μαθητές τότε πετάγομαι στο μέλλον και τους βλέπω να είναι όμορφοι άνθρωποι. Και η μεγάλη μου χαρά είναι αυτό να οφείλεται λίγο και σε μένα.

Αλλά έχω και μία μικρή ματαιοδοξία: Να μην ήμουνα απλά ο ταχυδρόμος αλλά κάποιος που έπαιξε ένα ρόλο για το αν τα απεσταλμένα των σοφών θα τύχουν καλωσόρισμα από τους μαθητές. Επειδή τα δώρα των σοφών, τις περισσότερες φορές, φαίνονται λίγο παλιακά και απόμακρα στους μαθητές, έχω την αποστολή να τους τα παρουσιάσω φρέσκα σα σημερινά. Επιπλέον, σε αυτόν τον υπέροχο χώρο ανομοιοτήτων που λέγεται τάξη πρέπει να ακολουθήσω διαφορετικό δρόμο για διαφορετικούς μαθητές αν θέλω να ολοκληρωθεί η παραλαβή από όλους τους και να αποτελέσει και χώρο ισοτήτων. Πέρα από μεταφορέας λοιπόν είμαι και ο πλασιέ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ