Το Ονειροσχολείο: Εκεί που η τάξη έρχεται από μέσα, μαζί με τη χαρά

 

Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα των τοποθετήσεων και είδα ότι με είχαν βάλει στο Ονειροσχολείο αρχικά απόρησα με το όνομα. Μετά όμως σκέφτηκα πως θα πρόκειται για άλλο ένα σχολείο με φασαρία, εξετάσεις, προβλήματα που όλα στροβιλίζονται γύρω από τους βαθμούς. Αυτά είχα δει, αυτά ήξερα μέχρι τότε από όλα τα σχολεία που είχα περάσει. Η μάθηση να μετριέται με αριθμούς, ο ανταγωνισμός και ο φόβος να είναι τα μοναδικά κίνητρά της. Μαθητές και εκπαιδευτικοί φοβισμένοι και κουρασμένοι. Και καμία μα καμία αγάπη για τη γνώση. Και φυσικά καμία χαρά.  

Όταν πέρασα την εξώπορτα και μπήκα στο σχολείο υπήρχε μία περίεργη ησυχία. Η διευθύντρια ήρθε κατά πάνω μου με πολύ χαρά να με καλωσορίσει, αγκαλιάζοντάς με σφιχτά, πράγμα το οποίο με παραξένεψε κάπως. Όχι θετικά ομολογώ. Αφού είπαμε τα τυπικά τη ρώτησα πού είναι τα παιδιά μιας και υπήρχε τόση ησυχία. Αυτή χαμογέλασε και μου είπε ότι είναι στο μάθημα. Κάπως απότομα τη ρώτησα: πώς καταφέρνετε σαν σχολείο να επιβάλλετε την τάξη τόσο πολύ που να μην ακούγεται κιχ; Μου απάντησε πάλι με αυτό το εκνευριστικό χαμόγελο: δεν επιβάλλουμε την τάξη τη γεννάμε, όπως γεννιέται κάθε μορφή ζωής: από μέσα προς τα έξω. Δεν είπα τίποτα αλλά είδε ένα «δηλαδή» στα μάτια μου και συνέχισε να μου εξηγεί. Κοιτάξτε, μου είπε, αυτή η ησυχία που λέτε είναι η ησυχία της αποδοχής: κανείς εδώ δεν θέλει να φάει τον άλλον για να φανεί καλύτερος και κανείς δεν νιώθει παρείσακτος. Επίσης, συνέχισε, υπάρχει αυτή η ησυχία που βλέπετε γιατί κανείς εδώ δεν μαθαίνει με το ζόρι.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ