Παιδιά και έφηβοι σε σπιράλ αδράνειας μέσα στην καραντίνα

Παρόλο που οι κίνδυνοι για τη σωματική υγεία που διατρέχουν τα παιδιά και οι έφηβοι από την πανδημία είναι περιορισμένοι, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους κινδύνους για την ψυχολογική και την πνευματική τους υγεία. Η παρατεταμένη καραντίνα και η ιδρυματοποίηση που αυτή επιφέρει, τα κλειστά σχολεία,  το άγχος και η αβεβαιότητα για το τι μέλλει γενέσθαι σε σχέση με την πανδημία, η αναγκαστική κοινωνική απόσταση που πρέπει να τηρούν, η βαρεμάρα και η χρήση της οθόνης υπολογιστών και κινητών ως σχεδόν μοναδικού μέσου επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, επιφέρουν έντονη ψυχολογική και πνευματική επιβάρυνση στα παιδιά και στους εφήβους.

Ο μεγάλος κίνδυνος φυσικά δεν είναι το «μένουμε σπίτι» αλλά το «μένουμε μακριά από άλλους ανθρώπους». Ειδικά στις μικρές ηλικίες όπου που οι άνθρωποι βρίσκονται «υπό διαμόρφωση και υπό κατασκευή» και που οι εμπειρίες που αποκομίζουν από τις σχέσεις τους με τους άλλους είναι καθοριστικές. Σήμερα λοιπόν αντί να βιώνουν την παιδικότητά τους, τους  ζητείται η αναστολή της και η  απενεργοποίηση της ζωτικότητας και της κοινωνικότητάς τους. Ακόμα και αυτή η αίσθηση της ανεμελιάς που συνοδεύει αυτές τις ηλικίες: «εμείς είμαστε νέοι και δεν κινδυνεύουμε από τίποτα» φαίνεται να δοκιμάζεται από την πρόωρη συνειδητοποίηση της θνητότητας. Κοντολογίς λαμβάνει χώρα μια πράξη ενάντια στην ίδια τους την φύση. Χρειάζεται την προσοχή μας. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ 

 

Παιδιά με αυτοεκτίμηση φούσκα

Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει στην κοινή γνώμη η έννοια της αυτοεκτίμησης ως η βασικότερη προϋπόθεση για να μπορέσει ένα παιδί στην ενήλικη ζωή του να έχει προσωπική πληρότητα και επαγγελματική επιτυχία. Οι υπερβολικοί έπαινοι, τα κανακέματα οι ζητωκραυγές και οι θετικές αντιδράσεις ως τονωτικές ενέσεις του «εγώ» του παιδιού ξεκινούν εξ απαλών ονύχων και αποτελούν μέρος μιας μορφής διαπαιδαγώγησης που έχει ως μοναδικό σκοπό την καλλιέργεια υψηλής αυτοεκτίμησης. Θεωρείται μάλιστα πως ακόμα και η υπερβολή μόνο καλό μπορεί κάνει στην τόνωση της αυτοεκτίμησης ενός παιδιού.

 Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Σε πολλές περιπτώσεις όμως αυτό το ίδιο παιδί που ενώ φαινόταν πως έσφυζε από «πίστη στον εαυτό του», με το που έρχεται αντιμέτωπο με την πρώτη δυσκολία, αποτυχία, κριτική ή στραβοτιμονιά της ζωής, αδυνατεί να ανταπεξέλθει αναγκάζοντας τους γονείς του να «καθαρίσουν» εκείνοι. Αυτού του είδους η αυτοεκτίμηση στην ουσία αποδεικνύεται μια φούσκα που όσο πιο πολύ τη φουσκώνεις τόσο πιο πολύ αδυνατίζουν τα τοιχώματά της και τόσο πιο εύκολα σκάει. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή      ΕΔΩ 

 

Καζαμίας για την Παιδεία 2021 (αστρολογικές προβλέψεις)

Στο κείμενο αυτό αναφέρονται οι προβλέψεις για την Παιδεία για το έτος 2021 με βάση τις εξαγγελίες του υπουργείου Παιδείας, έτσι όμως όπως αυτές γίνονται αντιληπτές από έναν παγκοσμίου φήμης αστρολόγο. 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή ΕΔΩ 

e-αξιολόγηση: Είναι αδιάβλητη, αντικειμενική; Παρέχει ίσες ευκαιρίες;

Σύμφωνα με την παιδαγωγική επιστήμη μια διαδικασία αξιολόγησης των μαθητών για να θεωρείται «καλή» πρέπει ικανοποιεί κάποια πολύ συγκεκριμένα παιδαγωγικά κριτήρια. Να είναι αδιάβλητη, έγκυρη, αντικειμενική και να παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές. Η νέα εγκύκλιος του υπουργείου για την τηλε-αξιολόγηση των μαθητών άραγε ποια από τα παραπάνω κριτήρια ικανοποιεί;
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή   ΕΔΩ

 

Βιωματικές εικόνες τηλεκπαιδευτικής τρέλας

Σκοπός του κειμένου αυτού δεν είναι να συγκρίνει τη δια ζώσης διδασκαλία με την τηλεδιδασκαλία. Δεν είναι καν συγκρίσιμα τα μεγέθη. Η διαφορά είναι χαώδης. Σκοπός του είναι να παρουσιάσει με βιωματικές εικόνες  τη συγκεκριμένη μορφή τηλεκπαίδευσης που λαμβάνει χώρα αυτή την περίοδο. Αναφέρεται μόνο στην τηλεκπαίδευση των παιδιών (όχι ενηλίκων) και δεν υπεισέρχεται καθόλου στο ερώτημα αν έκανε καλά η κυβέρνηση και έκλεισε τα σχολεία. Εστιάζει μόνο στο τι έλαβε χώρα από το κλείσιμο και μετά.

Με μια λέξη: στην τρέλα. Στην τρέλα που βιώνουν όσοι συμμετέχουν, άμεσα ή έμμεσα, στο εγχείρημα «τηλεκπαίδευση» (εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς) και στην τρέλα που πουλούν οι υπεύθυνοι οι οποίοι θεωρούν πως είναι θανάσιμο αμάρτημα να παραδεχτούν μία φορά, έστω μια, τις ευθύνες τους. Και οι οποίοι έχουν το απύθμενο θράσος να παρουσιάζουν ως fake news αυτό που βιώνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Υποβοηθούμενοι, όπως πάντα, από τα παραμορφωτικά ΜΜΕ που διατυμπανίζουν πως όλα βαίνουν άριστα.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο σκοπός του κειμένου είναι άλλος. Είναι μια φωνή οργής: «ε δεν θα μας τρελάνετε και τελείως».       
 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή    ΕΔΩ

Homo distractus: Παιδιά που κοιτούν αλλά δε βλέπουν

Κάτι χάνεται χρόνο με το χρόνο στο βλέμμα των παιδιών και αυτό ειδικά σήμερα φαίνεται τόσο έντονα όταν λόγω της μάσκας αντικρίζεις μόνο μάτια. Ανησυχώ όταν βλέπω παιδιά που τους μιλάς κατ’ ιδίαν και δεν μπορούν να κρατήσουν βλεμματική επαφή μαζί σου ούτε για μερικά δευτερόλεπτα. Παιδιά που η προσοχή τους διασπάται για ψύλλου πήδημα και που για να τραβήξεις το ενδιαφέρον τους ως εκπαιδευτικός πρέπει διαρκώς «να βγάζεις λαγούς μέσα από το καπέλο σου». Παιδιά που κοιτούν αλλά δε βλέπουν. 

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ   ή   ΕΔΩ