ΜΠΕ ΣΕ ΟΛΑ

Αναρωτιέμαι τις τελευταίες μέρες ποιο είναι το πραγματικό ερώτημα του δημοψηφίσματος; Είμαι πεπεισμένος ότι σίγουρα δεν είναι το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τα μέτρα που προτείνουν οι θεσμοί. Ποιο είναι λοιπόν αυτό το καθοριστικό κλικ που γίνεται στο μυαλό μας και που μας κάνει να διαλέξουμε ένα ΟΧΙ ή ένα ΝΑΙ;

Σίγουρα από τους διαπλεκόμενους με το σύστημα, από τους έχοντες ,από αυτούς που σηκώνουν ψηλά τη σημαία της ενότητας αλλά που όταν τους μιλάς για ισότητα σηκώνουν τα χέρια ψηλά, από αυτούς που χρωστάνε χάρες σε πολιτικούς και τους βαθιά συντηρητικούς και φοβισμένους δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από το ΝΑΙ . Αυτοί όμως δεν είναι τόσο πολλοί. Θα περίμενε κανείς ότι το ποσοστό του ΝΑΙ θα ήταν ιδιαίτερο χαμηλό. Και όμως δεν είναι. Προφανώς λοιπόν υπάρχει πολύς κόσμος που είναι έτοιμος να ψηφίσει ΝΑΙ για εντελώς υποκειμενικούς λόγους.

Θα περίμενε κανείς ότι ο κόσμος που έχει πληγεί από την κρίση ,που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα ,που είναι άνεργος ,που ζει με δανεικά ή με τις συντάξεις των παππούδων ,που δεν έχει τίποτα ή έχει πολύ λίγα να χάσει ότι θα έριχνε ένα τεράστιο ΟΧΙ στην κάλπη που θα εξέφραζε την αποδοκιμασία του και σε όλους αυτούς που τον έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Και όμως. Ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς δηλώνει ότι θα ψηφίσει ΝΑΙ. Ο λόγος που προβάλουν οι ίδιοι είναι ότι η πείνα έχει πολλές διαβαθμίσεις. Ναι μεν σου λένε έτσι όπως είναι τα πράγματα ουσιαστικά επιβιώνουν ,δεν ζούνε, αλλά υπάρχει πάντα και το χειρότερο. Τους αρκεί ένα πιάτο φαί και η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορεί αύριο να αλλάξουν. Τι εκφράζουν όμως κατά βάθος αυτοί οι απελπισμένοι άνθρωποι; Δυστυχώς έχουν αναπτύξει την ψυχολογία του ελεήμονα ,του ανθρωπάκου και τελικά του δούλου που εξαρτά τόσο πολύ επιβίωσή του από την ευημερία των αφεντικών του που τελικά ταυτίζει το συμφέρον του με το συμφέρον των αφεντικών του. Κάποιες πολιτικές ιδεολογίες θεωρούν ότι η φτώχεια του λαού είναι μόνη αιτία που μπορεί να τον κάνει να επαναστατήσει. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Η φτώχεια πολλές φορές διαμορφώνει συντηρητική διάθεση και όχι επαναστατική. Δυστυχώς ο καπιταλισμός είναι πολύ καλά διαβασμένος. Οι λαϊκές μάζες δυσκολεύονται να ανατρέψουν το κεφάλαιο γιατί φοβούνται μην και οι ίδιες καταστραφούν. Κατά την γνώμη μου υπάρχει μόνο μια αξία που μπορεί να ξυπνήσει το λαό και να τον κάνει επαναστατήσει , η πραγματική παιδεία.

Υ.Γ Θα τολμήσω να αναδιατυπώσω το ερώτημα του δημοψηφίσματος της Κυριακής 5 Ιουλίου:

Όσοι είναι υπέρ της διατήρησης της υπάρχουσας κατάστασης στη χώρα μας ψηφίζουν ΝΑΙ

Όσοι θέλουν να αλλάξει η κατάσταση στη χώρα μας ψηφίζουν ΟΧΙ

(Του Δημήτρη Τσιριγώτη)

Γιατί οι star ψηφίζουν «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα;

Σίγουρα η ελευθερία της γνώμης είναι βασικό συστατικό της δημοκρατίας .Όμως προκαλεί πολύ μεγάλη εντύπωση η μαζική και ξαφνική δημόσια έκφραση των λαμπερών προσώπων του star system( των λεγόμενων και ως star ή celebrities) υπέρ του ΝΑΙ στις προτάσεις των θεσμών που αφορούν το προσεχές δημοψήφισμα. Είναι τόσο μαζική αυτή η δημόσια στήριξή τους που μοιάζει να είναι κάτι σαν ενορχηστρωμένη καμπάνια .Και είναι κυρίως από αυτούς που απέφευγαν τόσα χρόνια να εκτεθούν πολιτικά. Ελάχιστες φορές τους έχουμε δει να πάρουν δημόσια θέση για τα τόσα δεινά που έχει τραβήξει αυτός εδώ ο τόπος  τα τελευταία 5-6 χρόνια.  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΕΔΩ

Τι μάθατε από μένα;(η σημαντικότερη ερώτηση ενός εκπαιδευτικού)

Σύμφωνα με τους σύγχρονους ειδικούς παιδαγωγούς στην μνήμη των παιδιών από το σχολείο μένουν τα εξής :


.10 % από αυτά που διαβάζουν

·         20 % από αυτά που ακούνε

·         30 % από αυτά που βλέπουν

·         50% από αυτά που ακούνε και βλέπουν

·         70 % από αυτά που λένε τα ίδια τα παιδιά 

·         90 % από αυτά που λένε και κάνουν τα ίδια τα παιδιά

Δεν θα διαφωνήσω ,απλά θα τολμήσω να πω ότι, κατά την προσωπική μου άποψη, αν θέλουμε να πετύχουμε το 100 % τότε θα πρέπει να προσφέρουμε στα παιδιά αυτά που τα ενδιαφέρουν πραγματικά και που τα συγκινούν.

Η ερώτηση που βασανίζει το μυαλό ενός εκπαιδευτικού που αγαπάει την δουλειά του και που θα ήθελε να απευθύνει στους μαθητές του είναι μια : «Τι μάθατε από μένα;». Ενδεχομένως οι απαντήσεις να ήταν τελείως διαφορετικές από αυτές που θα περίμενε .

Ακούστε μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και θα καταλάβετε τι εννοώ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΕΔΩ ή ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Πανελλαδικές για μικρούς Αϊνστάιν, παπαγάλους και εμπόρους

TO ΑΡΘΡΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΑ ΕΞΗΣ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΘΕΜΑΤΑ :


Το τίμημα για τα παιδιά μας είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι νομίζουμε.

Πόσοι και ποιοι είναι οι πραγματικοί επιτυχόντες τελικά ;

Πως καθορίζεται η δυσκολία των θεμάτων ;

Αρκεί το σχολείο για επιτυχία στις εξετάσεις ;

Η όχι και τόσο αθώα σύγκριση σχολείου –φροντιστηρίου.

Κωμικοτραγικές εικόνες απαξίωσης του σχολείου.

Οι αιτίες της ζήτησης της φροντιστηριακής εκπαίδευσης . 

 Πανελλαδικές : οι εξετάσεις των φτωχών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ

                                                                               

Τα sos για τους γονείς, ενόψει εξετάσεων

Οι σχολικές εξετάσεις είναι μια επώδυνη διαδικασία για τα παιδιά. Εξίσου επώδυνη μπορεί να αποδειχτεί και για τους γονείς οι οποίοι καλούνται πολλές φορές να αντιμετωπίσουν κάποιες εντελώς πρωτόγνωρες γι’ αυτούς καταστάσεις. Παρακάτω δίνονται μερικές οδηγίες προς ναυτιλλομένους γονείς ώστε να μπορέσουν να βοηθήσουν ουσιαστικά το παιδί τους σε αυτή την ομολογουμένως δύσκολη δοκιμασία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ ήΕΔΩ ήΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ

Λέω να αρχίσω ψυχανάλυση (ξανά)

Πώς λέγεται εκείνος ο μηχανισμός άμυνας στην ψυχολογία όπου για τα προβλήματα που μας προκαλεί κάποιος αντί να κατηγορούμε αυτόν ξεσπάμε πάνω σε έναν άλλο ο οποίος  έχει κατά προτίμηση μικρή δυνατότητα αντίστασης; Θαρρώ πως λέγεται «μετάθεση». Παράδειγμα ο άνθρωπος που επιπλήττεται από το αφεντικό του, στη συνέχεια πάει σπίτι του και τσακώνεται με τη γυναίκα του, έπειτα, για να ξεσπάσει, κατσαδιάζει τα παιδιά του και μετά κλοτσάει και το σκύλο του. Θα μπορούσαμε να δούμε  τη «μετάθεση» ως κινητήριο δύναμη και ευρύτερων κοινωνικών φαινομένων όπως της αύξησης και του ρατσισμού όπου για όλα τα δεινά μιας κοινωνίας κατηγορούνται οι αδύναμες ομάδες των ξένων ενώ οι πραγματικοί υπεύθυνοι μένουν στο απυρόβλητο, καθώς επίσης και ο κοινωνικός αυτοματισμός όπου για τα δεινά κάποιων κοινωνικών ομάδων ενοχοποιούνται κάποιες άλλες κοινωνικές ομάδες που στην ουσία δεν φταίνε σε τίποτα . ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Τα "μη λαμπερά παιδιά"

«Τα παιδιά τα οποία έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη για αγάπη είναι αυτά που την ζητάνε με τον λιγότερο αγαπησιάρικο τρόπο».
Ας μην το ξεχνάμε αυτό, εμείς οι εκπαιδευτικοί λοιπόν,  όταν κάποια παιδιά μας σπάνε τα νεύρα ,όταν κάνουν φασαρία ,όταν δεν μας προσέχουν ,όταν δεν έχουν πρόοδο, όταν γενικά μας κάνουν τη ζωή δύσκολη .Λίγη προσοχή ζητάνε και συνήθως αντί να τους την δώσουμε ,τους την στερούμε ως τιμωρία. Τουλάχιστον ας τους μάθουμε να ζητάνε την προσοχή με πιο όμορφο τρόπο. Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία δεν είναι να αγαπάμε κάποια παιδιά που είναι έτσι και αλλιώς αξιαγάπητα αλλά εκείνα που δεν έχουν αυτή την λάμψη. Τότε είναι πολύ πιθανό αυτά τα παιδιά να μας εκπλήξουν με την μεταμόρφωσή τους και με την ανταπόδοση της αγάπης που τους δείξαμε.  

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ ή  ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή  ΕΔΩ