Σε κάθε τάξη υπάρχουν σχεδόν πάντα κάποιοι μαθητές που δεν μιλάνε.
Δεν ρωτάνε. Δεν διεκδικούν το λόγο. Μοιάζουν απόντες. Είναι πράγματι αδιάφοροι;
Ή μήπως απλώς δεν έχουν βρει ακόμα λόγο για να συμμετέχουν; Η ψυχολογία τους
μοιάζει με αυτών που έμεναν τελευταίοι όταν μικροί χωρίζαμε ομάδες για να
παίξουμε μπάλα. Νιώθουν ότι είναι ανεπιθύμητοι από τους συμμαθητές τους αλλά
και από τους εκπαιδευτικούς τους. Ότι από αυτό που διαδραματίζεται στην τάξη
δεν υπάρχει μερίδιο και για αυτούς. Αυτοί οι μαθητές χρειάζονται έναν νέο λόγο
για να σηκώσουν το κεφάλι. Και αυτόν τον λόγο μπορεί να τους τον δώσει ένας
εκπαιδευτικός που βλέπει πίσω από τη σιωπή έναν μαθητή που περιμένει να τον
επιλέξουν πρώτο στο παιγνίδι της μάθησης και όχι τελευταίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου