Πως μας ελέγχουν τελικά; Μέσω του φόβου(Όργουελ) ή μήπως μέσω της αδιάκοπης αναζήτησης ευχαρίστησης(Χάξλεϋ);

“Τι είναι χειρότερο άραγε; Να βλέπει κάποιος θεωρίες συνωμοσίας ή να κάνει ότι δεν βλέπει τις πράξεις των συνωμοτών; “

Ο Τζώρτζ Όργουελ στο βιβλίο του «1984», που εκδόθηκε το 1949, προέβλεψε ότι κάποια στιγμή στο μέλλον -συγκεκριμένα το έτος 1984- ο κόσμος θα φτάσει σε ένα σημείο όπου θα υπάρχει ένα και μοναδικό ολοκληρωτικό καθεστώς που θα ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις συνειδήσεις και ως εκ τούτου και στις συμπεριφορές των ανθρώπων. Ότι το Κόμμα θα ασκούσε την εξουσία μέσω της προσωποποίησης του, αυτής του Μεγάλου Αδελφού. Ο στόχος του Μεγάλου Αδελφού θα ήταν ο απόλυτος έλεγχος της σκέψης και της ελευθερίας της έκφρασης που θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω των απαγορεύσεων και του φόβου, δηλαδή με την τρομοκράτηση και την καταστολή.

Αντιθέτως ο Άλντους Χάξλεϋ στο βιβλίο του «Brave New World» (Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος) που εκδόθηκε το 1932 προέβλεπε ότι στο μέλλον, εν έτει 2495, θα έχει επικρατήσει το Παγκόσμιο Κράτος με τη βοήθεια των Δέκα Μεγάλων Διαχειριστών, δηλαδή δέκα ισχυρότατων αφεντικών που θα έχουν σαν σκοπό να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε ευτυχισμένους δούλους, χωρίς τη χρήση βίας ,τρομοκρατίας και καταστολής. Για αυτούς το θέμα θα ήταν ξεκάθαρο. Αν μπορούσαν να εξαλείψουν την Παιδεία, την Ιστορία, την Παράδοση, την Τέχνη, την Πολιτική, τη Θρησκεία, την Πάλη των Τάξεων, τον θεσμό της Οικογένειας, την Αγάπη τότε οι άνθρωποι θα ήταν ευτυχισμένοι. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ 

Όταν οι εκπαιδευτικοί μπαίνουν στο μικροσκόπιο, στο μεγεθυντικό φακό και στο σκόπευτρο των γονέων

Είναι ωφέλιμη η σχέση των εκπαιδευτικών με τους γονείς; Όχι απλά είναι ωφέλιμη, είναι απαραίτητη. Για την ακρίβεια είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Το θέμα όμως είναι η σχέση αυτή να καθίσταται γόνιμη και αρμονική.   

Οι ρόλοι του γονέα και του εκπαιδευτικού είναι συμπληρωματικοί και διακριτοί μεταξύ τους αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί υπερβολικά η επικάλυψη, κυρίως λόγω των γονέων που παρεμβαίνουν στη δουλειά των εκπαιδευτικών. Πολλοί γονείς αντιμετωπίζουν τους εκπαιδευτικούς ως εχθρούς και όχι ως συμμάχους στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Πολλοί εκπαιδευτικοί, από την άλλη πλευρά, αντιδρούν με υπερβολικά αμυντικό τρόπο και με καχυποψία στις ανησυχίες, παρατηρήσεις και παράπονα που τους εκφράζουν οι γονείς. Φαίνεται ότι στις μέρες μας επικρατεί ανταγωνισμός και ότι έχει χαθεί η απαραίτητη εμπιστοσύνη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Ώστε η δουλειά των εκπαιδευτικών είναι εύκολη;

Πολλοί λένε ότι η δουλειά του εκπαιδευτικού είναι εύκολη. Αν την αγαπάς πραγματικά μπορεί να σε γεμίζει και να σου δίνει ένα νόημα ζωής αλλά το περίεργο είναι ότι αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που την καθιστά δύσκολη. Γιατί αυτή η αγάπη είναι που σε κάνει να επιδιώκεις να γίνεσαι όλο και καλύτερος, να τρώγεσαι με τα ρούχα σου και ησυχία να μην έχεις. Όσο για εκείνους που δεν την κάνουν με μεράκι όχι μόνο εύκολη δεν είναι, είναι βασανιστική.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ   ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Οι αλλαγές στο Γυμνάσιο έκοψαν ποσότητα αλλά δεν πρόσθεσαν ποιότητα

Όπως είναι γνωστό, από τον Σεπτέμβριο του 2016 τέθηκαν σε εφαρμογή οι αλλαγές στην λειτουργία του Γυμνασίου. Κατά την προσωπική μου άποψη κάποιες από τις αλλαγές αυτές κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση (καθιέρωση 2 τετραμήνων αντί 3 τριμήνων, μετατόπιση της εξεταστικής περιόδου των ανεξεταστέων από τον Σεπτέμβρη στον Ιούνιο και αύξηση του ετήσιου χρόνου που γίνονται μαθήματα αφού από εδώ και στο εξής θα σταματούν την 31η Μαΐου). Όμως η καθιέρωση 4 μόνο μαθημάτων για τις προαγωγικές εξετάσεις, καθώς και η μείωση των συνολικών ωρών του εβδομαδιαίου προγράμματος των μαθητών (από 35 ώρες σε 32), είναι κατά τη γνώμη, τελείως λανθασμένες επιλογές και ήδη είναι εμφανή τα πρώτα αρνητικά σημάδια.  

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  

Γιατί αλήθεια τόση εμμονή για αξιολόγηση των εκπαιδευτικών;

«Αξιολόγηση»: Τι υπέροχη λέξη. Όμως πίσω από αυτή την όμορφη λέξη, ενίοτε, κρύβεται το ψαλίδισμα των εργασιακών κεκτημένων, οι απολύσεις και η χειραγώγηση των εργαζομένων. Τη μία καλοπιάνει σα χάδι και την άλλη… μαχαίρι.

Τι κρύβεται πίσω από την εμμονή κάποιων κομμάτων για   αξιολόγηση των εκπαιδευτικών;

Με βάση το Σύνταγμα η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων είναι κατοχυρωμένη. Όμως,  πιο αναλυτικά ο νόμος αναφέρει το εξής: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν». Ουσιαστικά δηλαδή αναφέρει ότι άμα οι θέσεις καταργηθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι που τις κατείχαν απολύονται. Με ποιους τρόπους όμως μπορεί να γίνει κατάργηση θέσεων;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ  ή ΕΔΩ  ή ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  

Είμαι μόνιμος. Γιατί να με ενδιαφέρει για τους αναπληρωτές;

Η απάντηση είναι αρκετά προφανής. Φυσικά και πρέπει να σε ενδιαφέρει αν πραγματικά νοιάζεσαι για το σχολείο και τους μαθητές. Η ύπαρξη εκπαιδευτικών που είναι σε εργασιακή ανασφάλεια, που βιώνουν μεγάλη αγωνία για την ετήσια πρόσληψή τους, που το μυαλό τους βασανίζεται από την ερώτηση: «μήπως φέτος είναι η τελευταία μου χρονιά;», που δεν απολαμβάνουν τα ίδια εργασιακά προνόμια με τους μόνιμους, που αλλάζουν συνέχεια σχολείο, που η προσωρινότητά τους όχι μόνο στο ίδιο σχολείο αλλά και στον ίδιο τον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης είναι εμπόδιο στη συμμετοχή τους σε συλλογικές διαδικασίες και συνδικαλιστικές δράσεις και που συνήθως προσλαμβάνονται καθυστερημένα (αρκετά μετά την έναρξη του διδακτικού έτους), επηρεάζει πάρα πολύ την ομαλή λειτουργία των σχολείων και ως εκ τούτου και την ίδια την μαθησιακή διαδικασία. Εν τέλει δηλαδή αφορά όλους τους εμπλεκομένους με την εκπαιδευτική διαδικασία, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και κυρίως τους μαθητές. Υπάρχει κανείς που να διαφωνεί ότι η ποιότητα της εργασίας των εκπαιδευτικών είναι άμεσα εξαρτώμενη από την ποιότητα των εργασιακών τους δικαιωμάτων; ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ 

Πραγματικές ιστορίες εκπαιδευτικής τρέλας

Οι παρακάτω τέσσερις μικρές ιστορίες είναι στηριγμένες σε πραγματικά γεγονότα. Μόνο κάποια ονόματα και λεπτομέρειες έχουν αλλάξει για την προστασία προσωπικών δεδομένων. Μια μικρή ιστορία λοιπόν για τους γονείς, μια για τους μαθητές, μια για το υπουργείο Παιδείας και μια για τους εκπαιδευτικούς. Αυτοί άλλωστε είναι και οι πρωταγωνιστές του συστήματος εκπαίδευσης. Τι κοινό έχουν μεταξύ τους οι ιστορίες αυτές; Επιφανειακά, μπόλικη δόση σουρεαλισμού και τρέλας. Κατά βάθος όμως…………….

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ  ΑΡΘΡΟ 

ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ