Γιατί αλήθεια τόση εμμονή για αξιολόγηση των εκπαιδευτικών;

«Αξιολόγηση»: Τι υπέροχη λέξη. Όμως πίσω από αυτή την όμορφη λέξη, ενίοτε, κρύβεται το ψαλίδισμα των εργασιακών κεκτημένων, οι απολύσεις και η χειραγώγηση των εργαζομένων. Τη μία καλοπιάνει σα χάδι και την άλλη… μαχαίρι.

Τι κρύβεται πίσω από την εμμονή κάποιων κομμάτων για   αξιολόγηση των εκπαιδευτικών;

Με βάση το Σύνταγμα η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων είναι κατοχυρωμένη. Όμως,  πιο αναλυτικά ο νόμος αναφέρει το εξής: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν». Ουσιαστικά δηλαδή αναφέρει ότι άμα οι θέσεις καταργηθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι που τις κατείχαν απολύονται. Με ποιους τρόπους όμως μπορεί να γίνει κατάργηση θέσεων;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ  ή ΕΔΩ  ή ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  

Είμαι μόνιμος. Γιατί να με ενδιαφέρει για τους αναπληρωτές;

Η απάντηση είναι αρκετά προφανής. Φυσικά και πρέπει να σε ενδιαφέρει αν πραγματικά νοιάζεσαι για το σχολείο και τους μαθητές. Η ύπαρξη εκπαιδευτικών που είναι σε εργασιακή ανασφάλεια, που βιώνουν μεγάλη αγωνία για την ετήσια πρόσληψή τους, που το μυαλό τους βασανίζεται από την ερώτηση: «μήπως φέτος είναι η τελευταία μου χρονιά;», που δεν απολαμβάνουν τα ίδια εργασιακά προνόμια με τους μόνιμους, που αλλάζουν συνέχεια σχολείο, που η προσωρινότητά τους όχι μόνο στο ίδιο σχολείο αλλά και στον ίδιο τον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης είναι εμπόδιο στη συμμετοχή τους σε συλλογικές διαδικασίες και συνδικαλιστικές δράσεις και που συνήθως προσλαμβάνονται καθυστερημένα (αρκετά μετά την έναρξη του διδακτικού έτους), επηρεάζει πάρα πολύ την ομαλή λειτουργία των σχολείων και ως εκ τούτου και την ίδια την μαθησιακή διαδικασία. Εν τέλει δηλαδή αφορά όλους τους εμπλεκομένους με την εκπαιδευτική διαδικασία, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και κυρίως τους μαθητές. Υπάρχει κανείς που να διαφωνεί ότι η ποιότητα της εργασίας των εκπαιδευτικών είναι άμεσα εξαρτώμενη από την ποιότητα των εργασιακών τους δικαιωμάτων; ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ 

Πραγματικές ιστορίες εκπαιδευτικής τρέλας

Οι παρακάτω τέσσερις μικρές ιστορίες είναι στηριγμένες σε πραγματικά γεγονότα. Μόνο κάποια ονόματα και λεπτομέρειες έχουν αλλάξει για την προστασία προσωπικών δεδομένων. Μια μικρή ιστορία λοιπόν για τους γονείς, μια για τους μαθητές, μια για το υπουργείο Παιδείας και μια για τους εκπαιδευτικούς. Αυτοί άλλωστε είναι και οι πρωταγωνιστές του συστήματος εκπαίδευσης. Τι κοινό έχουν μεταξύ τους οι ιστορίες αυτές; Επιφανειακά, μπόλικη δόση σουρεαλισμού και τρέλας. Κατά βάθος όμως…………….

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ  ΑΡΘΡΟ 

ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ ή ΕΔΩ

Σπέρνουν διχόνοια μεταξύ των εκπαιδευτικών

Αξιοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και στο βάθος ανθρωποφαγία

Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο είναι ένα πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα πριν λίγες ημέρες στο οποίο ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. Ήτανε μεσημέρι και επέστρεφα με τον προαστιακό από το σχολείο στο οποίο διδάσκω στη Δυτική Αττική. Παραδίπλα μου καθότανε μια παρέα αποτελούμενη από τρεις πολύ νεαρές κυρίες που συζητούσαν για τα σχολεία στα οποία υπηρετούσαν ως αναπληρώτριες καθηγήτριες και τα προβλήματα που έχει ο κλάδος τους σε σχέση με τις προσλήψεις για το επόμενο σχολικό έτος. Ξαφνικά όμως η συζήτηση πήρε μια περίεργη τροπή. Λέει η μια από αυτές : «Κακά τα ψέματα, μια είναι η λύση. Να απολύσει όλους αυτούς τους ρεμπεσκέδες και μεγάλους σε ηλικία μονίμους και να προσλάβει εμάς που έχουμε όρεξη για δουλειά και αντοχές, που έχουμε και πιο πολλά προσόντα». Μια άλλη συνεχίζει: « είδες, είδες πόσο τρέμουνε την αξιολόγηση; Φοβούνται ρε παιδάκι μου γιατί είναι άχρηστοι και το ξέρουν. Αλλά τι περιμένεις, αξιοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη στην Ελλάδα»; Στην αρχή εκνευρίστηκα ,αλλά μετά από λίγο όταν μου πέρασαν τα νεύρα, δεν ξέρω γιατί, αλλά με έπιασε ένας αδιόρατος φόβος. Δεν ήτανε τα λόγια τους που με έκαναν να φοβηθώ. Ήταν τα βλέμματα. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  

Τα νέα μέτρα οδηγούν τους εκπαιδευτικούς στην εξουθένωση

Το κείμενο αυτό δεν αποτελεί γενική κριτική για τα τελικά πορίσματα του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την Παιδεία. Επικεντρώνεται αποκλειστικά σε εκείνους που καλούνται να τα εφαρμόσουν, στους εκπαιδευτικούς. Το πνεύμα των πορισμάτων είναι σαφές: Οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να βγάλουν το φίδι από την τρύπα με αυξημένο τον κίνδυνο να δεχτούν πρώτα οι ίδιοι το τσίμπημα αυτού του φιδιού. Μεταξύ άλλων, είναι φανερό ότι προτείνεται άμεση αύξηση εργασιακού ωραρίου και φόρτου και, τολμώ να πω, και έμμεση αύξηση διδακτικού ωραρίου (η εξήγηση δίνεται παρακάτω). Tο σκεπτικό είναι το γνωστό: «do more, with less».
Ποιοι είναι λοιπόν, σύμφωνα με τα τελικά πορίσματα, οι επιπλέον ρόλοι που θα επωμιστούν οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία και που έρχονται να προστεθούν στην ήδη πολύ επιβαρυμένη εργασιακή τους καθημερινότητα;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ   ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Τα παράδοξα που βιώνουν οι μαθητές

~ Παράδοξο είναι να έχουν κάνει οι μαθητές αναλύσεις επί αναλύσεων σε λογοτεχνικά κείμενα και παρόλα αυτά να μην έχουν διαβάσει ούτε ένα λογοτεχνικό βιβλίο ή να μην τους έχει γεννηθεί η λαχτάρα για το διάβασμα τέτοιων βιβλίων. Χαμένοι μέσα σε απαρέμφατα , σε αντώνυμα , στην ανάλυση στίχο –στίχο και στην ανακήρυξη του Dan Brown ως τον πιο σημαντικό λογοτέχνη που γνωρίζουν.
~Παράδοξο είναι να θεωρούν οι μαθητές ως την πιο ευχάριστη ανάμνηση από την σχολική τους ζωή : «τότε που έγινε χαμός στην εκδρομή στο τάδε σκυλάδικο ή κλαμπ».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ      ΕΔΩ  ή ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ ή ΕΔΩ 

Μαθητές με καλές επιδόσεις και αδιαφορία για τη γνώση. Αυτό θέλουμε;

«Αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση»

(Κορνήλιος Καστοριάδης) 

Η Μάθηση επιτυγχάνεται με την αγάπη για τη γνώση και όχι με την καλή επίδοση

Προτείνω στους συναδέλφους εκπαιδευτικούς να κάνουν την εξής έρευνα μέσα στην τάξη: να ζητήσουν από τους άριστους σε επίδοση μαθητές να καταγράψουν ανώνυμα το πως αισθάνονται για το μάθημα που τους διδάσκουν (π.χ τη φυσική ή τα αρχαία) και ποιο είναι το κίνητρό τους για να έχουν καλή επίδοση σε αυτό. Είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγούν από τις απαντήσεις. Ελάχιστοι μαθητές θα δηλώσουν ότι ο λόγος που είναι καλοί σε ένα μάθημα είναι γιατί τους ενδιαφέρει πραγματικά αυτό το μάθημα.

Αυτό που ίσως δεν έχει ποτέ περάσει από το μυαλό μας, είναι ότι μπορεί ένας μαθητής να είναι αποδοτικός σε ένα μάθημα και ταυτόχρονα να μην βρίσκει κανένα ενδιαφέρον για αυτό ή ακόμα και να το απεχθάνεται. Ότι μπορεί να γράφει άριστα στις εξετάσεις ή να λύνει πολύ δύσκολες ασκήσεις αλλά να μην έχει κατανοήσει κατά βάθος το μάθημα αυτό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η απόδοση ενός μαθητή σε ένα μάθημα αξιολογείται με βάση την επιτυχία του σε απόλυτα τυποποιημένες δοκιμασίες και τεστ που πιστοποιούν κατά πόσο ο μαθητής εφαρμόζει πιστά τα όσα του έδειξε ο εκπαιδευτικός. Δηλαδή κατά πόσο ο μαθητής έχει καταφέρει να γίνει αντίγραφο του καθηγητή του. Δεν πιστοποιούν όμως το μέγεθος της εμβάθυνσής του στο μάθημα αυτό. Και φυσικά δεν πιστοποιούν και τα αισθήματά του απέναντι σε αυτό. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ