Μισό λάπτοπ, μισό μισθό, μισή ζωή αλλά διπλάσια δουλειά για τους εκπαιδευτικούς

Την χορήγηση voucher 200 ευρώ σε κάθε εκπαιδευτικό Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, για αγορά τεχνολογικού εξοπλισμού ετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας ώστε να είναι καλυμμένος τεχνολογικά  για να μπορεί απρόσκοπτα να παρέχει τηλεκπαίδευση όποτε εκείνη του ζητηθεί. Όμως τα χρήματα αυτά δεν επαρκούν ούτε για μισό laptop ή μισό desktop. Για άλλη μία φορά φανερώνονται οι προθέσεις του υπουργείου παιδείας απέναντι στους εκπαιδευτικούς. Μισό υπολογιστή, μισό μισθό, μισή ζωή. Διπλάσιες όμως αρμοδιότητες, εργασίες και καθήκοντα. Πάντα στα πλαίσια του σκεπτικού «do more with less». Μήπως είναι πλέον καιρός οι Έλληνες εκπαιδευτικοί να ζητήσουν δυναμικά πίσω την κλεμμένη οικονομική τους αξιοπρέπεια; Μήπως είναι πλέον καιρός η ελληνική κοινωνία να συνειδητοποιήσει πως «δάσκαλος φτωχός, μαθητής αγράμματος»;

‘Έχουν περάσει περισσότερα από 10 χρόνια (από το 2011) που οι αποδοχές των εκπαιδευτικών είχαν μία υποστεί τεράστια μείωση της τάξεως του 50% με το πρόσχημα της αναδιάρθρωσης της οικονομίας, των μνημονίων και της λιτότητας. Ο καιρός πέρασε, τα μνημόνια έληξαν, τα μέτρα λιτότητας έπαψαν να εφαρμόζονται. Οι μισθοί όμως των εκπαιδευτικών έμειναν παγωμένοι όλα αυτά τα χρόνια. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε την συγκεκριμένη συγκυρία που διανύουμε με την έκρηξη των τιμών των προϊόντων, με τις απίστευτες αυξήσεις στα καύσιμα και στο ηλεκτρικό ρεύμα μιλάμε ουσιαστικά για φτωχοποίηση του κλάδου. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

Άγιε Βασίλη θέλω σαν δώρο να σταματήσω να είμαι αόρατος

Άγιε Βασίλη φέτος θα κάνω την έκπληξη και δεν θα σου ζητήσω παιχνίδια. Ελπίζω με αυτή μου τη στάση να μην σε στείλω και σένα στην ανεργία, όπως είναι τόσους μήνες ο μπαμπάς μου. Άγιε Βασίλη μου το ομολογώ ότι φέτος δεν ήμουν και τόσο καλό παιδάκι όπως συνηθίζουμε να γράφουμε στα γράμματα προς σε εσένα. Έχω όμως τους λόγους μου. Τους γράφω παρακάτω και πιστεύω πως θα με καταλάβεις και θα μου στείλεις και φέτος δώρο. 

Για το νέο έτος, το 2022, λοιπόν θέλω να σου ζητήσω διαφορετικά πράγματα. Να ξεκινήσω με το σχολείο μου. Αν μπορούσες να μου στείλεις ανθρώπους που νοιάζονται για μένα. Αυτοί οι περυσινοί εκεί που βγαίνουν οι αποφάσεις, νομίζω υπουργείο το λένε, δεν νιώθω ότι νοιάζονται. Δεν μπορούν να μπουν στη θέση μου γιατί από ότι λένε είναι μέσα σε κάτι γραφεία και δεν έχουν πατήσει ποτέ σε σχολείο. Όλο λένε «για το καλό μου» και «για το καλό μου» αλλά εγώ δεν πάω καθόλου καλά. Μέσα μου δεν είμαι καλά. Θα σου εξηγήσω. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ 

 

Τα παιδιά ξέμαθαν να είναι μαθητές

Και να που το άνοιγμα των σχολείων δεν επέφερε την αναμενόμενη επαναφορά σε κανονική λειτουργία. Κατά γενική ομολογία όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία η σχολική καθημερινότητα έχει γίνει πάρα πολύ δύσκολη. Η ένταση, η αταξία, το χάος, η παραβατικότητα, η αδιαφορία για την μάθηση, η δυσκολία στη συγκέντρωση και στην κατανόηση κυριαρχούν. Σαν τα παιδιά να έχουν απωλέσει την ιδιότητα να υπάρχουν ως μαθητές. Και γνωστικά αλλά και κοινωνικά. Είναι δυνατόν να ξέμαθαν να είναι μαθητές;

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ 

 

Θύτης εκφοβισμού: το «σκουπιδάκι» που ήθελε να γίνει «βασιλιάς»

Αδιαμφισβήτητα, ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα σημαντικό πρόβλημα που χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση. Όπως με το να κλείνουμε τα μάτια γινόμαστε μέρος του προβλήματος το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με το να απαιτούμε την παραδειγματική τιμωρία και την περιθωριοποίηση των θυτών. Υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να απορρίπτει μια ολόκληρη κοινότητα ένα νέο παιδί; Πως μπορεί ένα παιδί να ξεφύγει από τη μαύρη προφητεία πως κρύβει μέσα του έναν επικίνδυνο άνθρωπο; Και ξέρουμε πολύ καλά πόσο πιθανό είναι η προφητεία αυτή να γίνει αυτοεκπληρούμενη. Αν εξαντλήσουμε την σκληρότητα μας στους νέους με εκφοβιστική συμπεριφορά τότε προσθέτουμε άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα της βίας, μόνο που αυτή τη φορά οι θύτες είμαστε εμείς και οι νέοι αυτοί είναι τα νέα θύματα. Το σπάσιμο της αλυσίδας της βίας απαιτεί άλλου τύπου χειρισμό γιατί πολύ κοινά: η βία φέρνει βία. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

 

Η «προσευχή» ενός εκπαιδευτικού

Να χαμογελώ με νόημα όταν κάποιοι συγκρίνουν τη δουλειά του εκπαιδευτικού με εκείνη του θεατρικού ηθοποιού. Δεν έχουν άδικο. Η διαφορά είναι ότι ενώ ο ηθοποιός παίζει ένα ρόλο, ο εκπαιδευτικός καλείται να παίξει τόσους ρόλους όσοι είναι και οι θεατές. 

Να μην ξεχνώ ποτέ, ότι η παράσταση είναι παιδική και ας έχει νοήματα μεγάλων. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή ΕΔΩ

 

Σχολείο 2025. Γονείς, αυτή την παιδεία θέλετε για τα παιδιά σας;

Η παρακάτω ιστορία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία χρόνια σε άλλες χώρες όπως στις ΗΠΑ, στην Αγγλία και στη Σουηδία. Η εκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται σε αυτές τις χώρες είναι ακριβώς ίδια με αυτή που επιχειρείται να εφαρμοστεί και στη χώρα μας. Αυτό που διακυβεύεται είναι το ίδιο το μέλλον του δημόσιου σχολείου. Οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν, αντιστέκονται αλλά είναι μόνοι τους. Είναι η ώρα να μιλήσουν οι γονείς. Είναι η ώρα να αποφασίσουν αν αυτό που θα απεικονιστεί στην παρακάτω ιστορία είναι το σχολείο που ονειρεύονται για τα παιδιά τους. Μετά θα είναι πολύ αργά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

 

Μη ικανοποιητικός εκπαιδευτικός ή μη ικανοποιημένος;

Αν μπει ο αξιολογητής στο μάθημά μου θα τον ρωτήσω ποιο από τα δύο μου μαθήματα θέλει να του δείξω. Γιατί έχω ένα μάθημα για τους μαθητές μου και ένα αποκλειστικά για εκείνον. Για τους μαθητές μου είναι αυτό που κάνω κάθε μέρα. Αλλά αυτό μάλλον δεν θα τον ενδιαφέρει. Για εκείνον έχω άλλο μάθημα. Ένα μάθημα πρότυπο που θα του το δείχνω κάθε δύο χρόνια. Και να τα σενάρια, να τα φύλλα εργασίας  και να ο διαδραστικός πίνακας. Θα του πω λοιπόν το ποίμα που θα έχει γράψει ο ίδιος και θα είναι πολύ ευχαριστημένος. Τόσο ευχαριστημένος που πιθανά να τικάρει το κουτάκι: «εξαιρετικός». Μόνο οι μαθητές μου θα με κοιτάνε αποσβολωμένοι και το μόνο που θα σκέφτονται είναι ότι «θέλουμε τον καθηγητή μας πίσω». Δεν χρειάζεται όμως καθόλου να ανησυχούν. Από την επόμενη  κιόλας μέρα τα πράγματα θα είναι όπως και πριν.   ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή   ΕΔΩ