Κάθε φορά που μπαίνω στην τάξη, κουβαλάω μαζί μου δύο φωνές. Η μία είναι η φωνή της καρδιάς μου. Η άλλη η φωνή του συστήματος μέσα στο οποίο καλούμαι να διδάξω. Και οι δύο είναι δυνατές. Και τσακώνονται συνέχεια μεταξύ τους. Μέσα στο κεφάλι μου. Ποτέ δεν μιλάει μόνο η μία. Πάντα μιλάνε και οι δύο. Ταυτόχρονα!! Νιώθω την ανάγκη να σας περιγράψω τι γίνεται μέσα στο κεφάλι μου μια συνηθισμένη ώρα μαθήματος.
Σε κάθε τάξη υπάρχουν σχεδόν πάντα κάποιοι μαθητές που δεν μιλάνε.
Δεν ρωτάνε. Δεν διεκδικούν το λόγο. Μοιάζουν απόντες. Είναι πράγματι αδιάφοροι;
Ή μήπως απλώς δεν έχουν βρει ακόμα λόγο για να συμμετέχουν; Η ψυχολογία τους
μοιάζει με αυτών που έμεναν τελευταίοι όταν μικροί χωρίζαμε ομάδες για να
παίξουμε μπάλα. Νιώθουν ότι είναι ανεπιθύμητοι από τους συμμαθητές τους αλλά
και από τους εκπαιδευτικούς τους. Ότι από αυτό που διαδραματίζεται στην τάξη
δεν υπάρχει μερίδιο και για αυτούς. Αυτοί οι μαθητές χρειάζονται έναν νέο λόγο
για να σηκώσουν το κεφάλι. Και αυτόν τον λόγο μπορεί να τους τον δώσει ένας
εκπαιδευτικός που βλέπει πίσω από τη σιωπή έναν μαθητή που περιμένει να τον
επιλέξουν πρώτο στο παιγνίδι της μάθησης και όχι τελευταίο.
Το ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης αποτελεί διαχρονικά αντικείμενο
έντονου δημόσιου διαλόγου. Παρά τις αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις, τις αλλαγές
νόμων και τις εξαγγελίες «εκσυγχρονισμού», η αίσθηση ότι κάτι θεμελιώδες δεν
λειτουργεί σωστά παραμένει διάχυτη. Οι παθογένειες δεν είναι αποσπασματικές·
συνδέονται μεταξύ τους και συγκροτούν ένα σύστημα που μοιάζει να έχει χάσει τον
προσανατολισμό του: τι σημαίνει μάθηση, ποιος είναι ο ρόλος του σχολείου και
ποιον πολίτη θέλει να διαμορφώσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ
