Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Σχολείο μαστιγίου και καρότου. Αυτό θέλουμε;

 «Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν»; (Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Το είπαν σχέδιο για την αναβάθμιση της Παιδείας. Μα για ποια αναβάθμιση μιλάνε όταν επαναφέρουν πρακτικές του μακρινού παρελθόντος; Τότε που το σχολείο και ο δάσκαλος ήταν φόβητρο και που οι σπουδές ήταν προνόμιο λίγων τυχερών;

Και εννοείται πως ένα τέτοιο σχολείο θα θεωρήσει άχρηστες τις τέχνες, τις κοινωνικές επιστήμες, τις πολιτικές επιστήμες και οτιδήποτε θα μπορούσε ενδεχομένως να καλλιεργήσει στα παιδιά την κριτική σκέψη, την συναισθηματική νοημοσύνη και την πολιτική συνείδηση. Γι’ αυτό εξοβελίζουν σταδιακά το σχέδιο, την οικιακή οικονομία, την κοινωνιολογία κτλ από τα σχολεία. Η γνώση γίνεται τεχνοκρατική και χρησιμοθηρική. Το πνεύμα είναι να διδάσκεται μόνο ό, τι μπορεί να αποτελέσει εργαλείο της οικονομίας και της αγοράς. Ό, τι έχει μετρήσιμη και μόνο αξία και χρηστικότητα. 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  ΕΔΩ   ή   ΕΔΩ 

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2020

Οι μαθητές ωθούνται να γίνουν ό,τι κατηγορούν τους μεγάλους πως είναι

Τα σχολεία άνοιξαν. Η Παιδεία δεν φάνηκε. Μόνο η Εκπαίδευση και αυτή λαβωμένη. Το να καλλιεργούμε στα παιδιά συμπεριφορές και νοοτροπίες κοπανατζήδων, ψευτών, τεμπέληδων και αδιάφορων δεν είναι κανονικότητα, δεν είναι Παιδεία, είναι ντροπή!

Όταν η παροχή Παιδείας συγχέεται με την καταστροφή της  

Στην χώρα μας υπάρχει μια μόνιμη σύγχυση μεταξύ των εννοιών της Παιδείας και της Εκπαίδευσης. Στο μυαλό των περισσοτέρων ταυτίζονται. Σκοπός της Παιδείας είναι να αποκτήσει το άτομο ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Η Εκπαίδευση με τη σειρά της αφορά  την παροχή εφοδίων και ανάπτυξη δεξιοτήτων με σκοπό κυρίως την επαγγελματική πορεία του ατόμου. Ο ρόλος του σχολείου είναι φυσικά να παρέχει στα παιδιά και τα δύο, και Παιδεία και Εκπαίδευση. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτές οι δύο έννοιες έχουν διαστρεβλωθεί τόσο πολύ στις συνειδήσεις των ανθρώπων που πλέον εκφράζουν κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι; Εκεί αλήθεια τι μπορεί να κάνει το σχολείο; Τι μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί όταν η επικρατούσα εξίσωση είναι η εξής: Παιδεία = Εκπαίδευση= Απόκτηση Πιστοποιητικών Προσόντων με κάθε κόστος (ακόμα και αν είναι ενάντια στην Παιδεία). Καταλήγουμε στο άτοπο: Παιδεία= Απαιδεία.

Είναι τόσο παράδοξο το γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας μας θεωρεί πως παρέχει Παιδεία την ίδια ώρα που την καταστρέφει. Κακά τα ψέματα η Παιδεία δίνεται στα παιδιά πάντα με το παράδειγμα. Το παράδειγμα που παίρνουν αυτό το διάστημα τα παιδιά καθόλου δεν προάγει την Παιδεία τους, το αντίθετο μάλιστα. Και όταν η Παιδεία καταστρέφεται υπάρχει ο ηθικός αυτουργός της καταστροφής, υπάρχει και αυτός που συναινεί στην καταστροφή και υπάρχουν και τα θύματα.  Από την ώρα που άνοιξαν τα σχολεία η καταστροφή έχει την υπογραφή του υπουργείου Παιδείας, έχει την συναίνεση από πολλούς γονείς και έχει ως θύματα τα παιδιά τα οποία ωθούνται να γίνουν αυτό που κατηγορούν τους περισσότερους μεγάλους πως είναι. 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ 

Απαξιώνουν ηθικά τους εκπαιδευτικούς για να τεκμηριώνουν την υπαμοιβή τους

Για άλλη μια φορά το λαϊκό δικαστήριο εναντίον των εκπαιδευτικών έχει στηθεί. Αυτή τη φορά με αφορμή την αντίδραση που προβάλει η συντριπτική πλειοψηφία τους στην αναμετάδοση του δια ζώσης μαθήματος. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Οι κατήγοροι είναι οι γνωστοί δημοσιογράφοι των ΜΜΕ και οι γνωστοί πολιτικοί που έχουν σκοπό να διαμορφώσουν για άλλη μια φορά την κοινή γνώμη. Οι κατηγορίες τους εναντίον των εκπαιδευτικών είναι διαχρονικές: «οι εκπαιδευτικοί είναι τεμπέληδες, είναι αναίσθητοι, είναι αντιδραστικοί, είναι ανίκανοι». Ποιος είναι ο στόχος; Να φορτωθεί όλη η ευθύνη της υποβάθμισης της εκπαίδευσης στους εκπαιδευτικούς ώστε να κρύβονται οι εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντες. Εκείνοι που «δεν δίνουν δεκάρα» για την Παιδεία και δεν θέλουν να διαθέσουν ούτε ευρώ για αυτήν. Τι πιο βολικό για αυτούς από μια κοινή γνώμη που χειραγωγείται να «γιουχάρει τους ηθοποιούς» ενώ φταίνε οι κακογραμμένοι ρόλοι που τους έχουν μοιράσει;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ

Κυριακή, 17 Μαΐου 2020

Σκηνές τρέλας από ένα αναμεταδιδόμενο δια ζώσης μάθημα

Ο καθηγητής έχει μεγάλη αγωνία. Το πρώτο υβριδικό του μάθημα στο σχολείο θα αρχίσει σε λίγη ώρα. Μάθημα δια ζώσης για τα παιδιά που είναι στην τάξη και ταυτόχρονα μάθημα εξ αναμεταδόσεως για τα παιδιά που είναι στο σπίτι.

Στήνει το κινητό του, ανοίγει τα δεδομένα και διαπιστώνει εξαιρετικά χαμηλό σήμα. «Ας κάνει η webex  το θαύμα της» παρακαλάει από μέσα του. Εστιάζει την κάμερα του κινητού απάνω του, να μην τραβάει τους μαθητές σύμφωνα με τις σαφείς οδηγίες που έχουν δοθεί από το υπουργείο. Ο χώρος που θα μπορεί να κινείται για να μην βγαίνει από το κάδρο της κάμερας είναι περίπου όσο ένας τηλεφωνικός θάλαμος. «Τέρμα οι εποχές που αλώνιζε την αίθουσα πάνω κάτω για να βλέπει τα τετράδια των μαθητών του. Εντάξει χαλάλι άμα είναι για την ασφάλεια των μαθητών. Όλα γίνονται με λίγη καλή θέληση» σκέφτεται. Παίρνει λίγο τα απάνω του. Έχει την ίδια γλυκιά αγωνία που είχε και πριν από δώδεκα χρόνια όταν έκανε το πρώτο του μάθημα σε τάξη. Βαθιά ανάσα και ξεκινάει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ 

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2020

Με το βλέμμα μόνο στις κάμερες μένουν αόρατοι οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι για την Παιδεία

Η εκπαιδευτική κοινότητα επιδεικνύει υγιή και ζωντανά αντανακλαστικά απέναντι στην εξαγγελία του υπουργείου Παιδείας για μετάδοση του δια ζώσης μαθήματος με την χρήση της κάμερας μιας φορητής ηλεκτρονικής συσκευής. Προσωπικά όμως θεωρώ πως πρέπει να προσέξουμε να μην αυτό-παγιδευτούμε.

Υπάρχει ο κίνδυνος όσο τα βλέμματά μας να είναι στραμμένα προς τις κάμερες να μην δούμε και να υποτιμήσουμε όλα τα υπόλοιπα εξίσου σημαντικά που λαμβάνουν χώρα αυτήν την περίοδο στον χώρο της εκπαίδευσης. Πιστεύω πως σε μια εποχή που η προπαγάνδα και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης έχει την τιμητική της, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να παραμείνουμε νουνεχείς και με μάτια ανοικτά. Μην τα στρέφουμε μόνο εκεί που υπάρχει πολύ φως, όπως τώρα στις κάμερες, αλλά κυρίως εκεί που υπάρχουν οι σκιές και τα λιγότερο τονισμένα από φως σημεία. Συνήθως εκεί βρίσκονται οι μεγαλύτερες απειλές. Φυσικά και θα φωνάξουμε για τα προσωπικά δεδομένα με τις κάμερες στην τάξη αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή την στιγμή αυτό που κινδυνεύει είναι το ίδιο το μέλλον του δημόσιου σχολείου, οι ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης των μαθητών και οι δουλειές χιλιάδων συναδέλφων μας. Δηλαδή δικαιώματα μορφωτικά και εργασιακά. Και αυτά δεν καταστρατηγούνται μόνο με τις κάμερες στα σχολεία αλλά και με την Τροπολογία που ουσιαστικά θεσμοθέτησε τη σύγχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση ως εναλλακτικής της δια ζώσης καθώς και με το πρόσφατο Πολυνομοσχέδιο για την εκπαίδευση που ψηφίστηκε εν μέσω καραντίνας. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  ΕΔΩ  ή  ΕΔΩ 

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2020

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΜΙΛΗΣΑΝ: «ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΝ ΕΠΙΤΡΑΠΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ»

Δείτε το χαρακτηριστικό βίντεο 25 μόλις δευτερολέπτων. Ευχαριστούμε πολύ τους ηθοποιούς Jim Carrey και Laura Linney για την εθελοντική συμμετοχή τους. Ας κάνουμε το live streaming ευκαιρία. Εννοείται πως ποσοστό επί των κερδών δικαιούται και το υπουργείο μας γιατί χωρίς αυτό τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτό.

Ώστε οι εκπαιδευτικοί φοβούνται τις κάμερες γιατί όλοι θα δουν τις αδυναμίες τους;

Οι τελάληδες του κοινωνικού αυτοματισμού ξαναέπιασαν δουλειά και φώναξαν δυνατά: «οι εκπαιδευτικοί φοβούνται τις κάμερες γιατί έχουν πολλές αδυναμίες να κρύψουν και γιατί φοβούνται την αξιολόγησή τους». Η επιχείρηση απαξίωσης των εκπαιδευτικών στην κοινή γνώμη είναι ξανά στο προσκήνιο. 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ ή  ΕΔΩ